Osmanlı, devlet politikası olarak “fetih” hareketini görüyordu. Bu sebepledir ki silah ve ordu gücüne tarihsel birikimleri sebebiyle oldukça önem veriyordu.
Osmanlı merkezi ordusu, 16. yüzyılın sonlarında muazzam bir büyümeye şahit olmuş ve 17. yüzyılın sonlarına değin bu büyüme devam etmiştir.
Osmanlı, devlet geleneği ve savaş tecrübeleri nedeniyle son derece sağlam bir askeri güce sahipti. Yukarıda da belirttiğimiz gibi “fetih” politikası da yakıp, yıkmayı değil hoşgörü ve imarı içerdiğinden devlet, fetihle kazandığı topraklarda kalıcı olmayı başarmıştı.