Bilim insanlarının yaptığı son araştırmalar, üzerinde yaşadığımız yaşlı dünyanın sanılandan çok daha kısa bir ömrü olduğunu ortaya koydu. Güneş’in yakıtını bitirip bir "kızıl dev"e dönüşmesiyle yok olacak olan Dünya’nın aksine, evrenin derinliklerinde trilyonlarca yıl hayatta kalabilecek devasa dünyalar keşfedildi.

Bilim insanlarının yaptığı son araştırmalar, üzerinde yaşadığımız yaşlı dünyanın sanılandan çok daha kısa bir ömrü olduğunu ortaya koydu. Güneş’in yakıtını bitirip bir "kızıl dev"e dönüşmesiyle yok olacak olan Dünya’nın aksine, evrenin derinliklerinde trilyonlarca yıl hayatta kalabilecek devasa dünyalar keşfedildi.

Gezegenlerin doğumu devasa kozmik çarpışmalarla başlasa da, ölümleri çok daha dramatik senaryolara sahne oluyor. Bilim dünyasına göre bir gezegenin sonu, ya fiziksel olarak parçalanması ya da yaşam koşullarının tamamen yok olması anlamına geliyor. Bizim evimiz olan Dünya’nın kaderi ise doğrudan merkezindeki yıldıza, yani Güneş’e bağlı. Yaklaşık 5 milyar yıl sonra Güneş’in genişleyerek okyanusları buharlaştırması ve gezegeni yutması bekleniyor. Ancak uzaydaki "kırmızı cüce" yıldızların etrafındaki kayalık gezegenler, yakıtlarını çok yavaş tükettikleri için on milyarlarca yıl jeolojik hareketliliğini koruyabiliyor.

Bilim insanları, bir gezegenin ömrünü belirleyen faktörleri inceledi. Sonuçlar, Dünya’nın sanılandan daha kısa bir süresi olduğunu, ancak evrenin uzak köşelerinde trilyonlarca yıl yaşayabilecek dünyalar bulunduğunu gösteriyor.

Gezegenlerin yaşamı, genç yıldızların etrafındaki toz tanelerinin devasa çarpışmalarla birleşmesiyle başlar. Ancak bir gezegenin sonunu tanımlamak, oluşumunu tanımlamaktan çok daha karmaşıktır.

Bilim dünyasında bir gezegenin ölümü, ya fiziksel olarak tamamen parçalanması ya da üzerindeki yaşanabilir koşulların kalıcı olarak değişmesi şeklinde kabul ediliyor. Dünya örneğine bakıldığında, gezegenimizin kaderi doğrudan Güneş'in evrimine bağlı görünüyor. Yaklaşık 5 milyar yıl sonra Güneş’in yakıtını tüketip bir kızıl deve dönüşmesiyle birlikte, Dünya önce okyanuslarının buharlaşmasıyla yaşanmaz hale gelecek, ardından genişleyen Güneş tarafından yutulma veya uzay boşluğuna savrulma tehlikesiyle karşı karşıya kalacak.

Evrenin geneline bakıldığında ise Dünya’nın ömrü aslında oldukça kısa kalıyor. Uzaydaki yıldızların büyük bir kısmını oluşturan kırmızı cüceler, Güneş’ten çok daha yavaş yakıt tükettikleri için trilyonlarca yıl varlıklarını sürdürebiliyor. Bu yıldızların etrafındaki kayalık gezegenler, kendi iç ısılarını ve jeolojik hareketliliklerini on milyarlarca yıl boyunca koruyabiliyorlar. Bu durum, evrende Dünya’dan çok daha uzun süre "hayatta" kalacak dünyaların var olduğunu kanıtlıyor.

Gezegenlerin nihai kaderi ise bazen büyük bir çarpışma, bazen de yörüngeden çıkıp galaksinin derinliklerindeki sonsuz karanlığa savrulmak oluyor.

Bir gezegenin varlığına son noktayı koyan asıl gerçek ise evrenin kendi sonunun nasıl geleceğiyle ilgili teorilerde gizli kalmaya devam ediyor.