Yüzyılı aşkın süredir bilim dünyasını meşgul eden o konu netliğe kavuştu.

Yüzyılı aşkın süredir bilim dünyasını meşgul eden o konu netliğe kavuştu.

Yüksek hızlı kameralarla yapılan gözlemler, bu kusursuz inişin sırrının kedilerin ön ve arka gövdeleri arasındaki şaşırtıcı esneklik farkında saklı olduğunu ortaya koydu.

Klasik fizik kurallarına meydan okuyan kedilerin havada yön değiştirme becerisi, son yapılan omurga araştırmalarıyla yeni bir boyut kazandı. Bu büyüleyici manevranın, kedilerin göğüs kafesi ile bel bölgeleri arasındaki sertlik farkından kaynaklandığı ve ön gövdenin başlattığı hareketin arka gövde tarafından milisaniyelik bir gecikmeyle takip edildiği bilimsel olarak tescillendi.

Kedilerin, düşerken havada dönme yetenekleri aslında yüzyılı aşkın bir süredir bilim insanlarını meşgul ediyor.

1894 yılında Fransız fizyolog Étienne-Jules Marey, yüksek hızlı fotoğraf kullanarak havada dönen bir kediyi görüntülemeyi başardı.

Fotoğraflarda görüldüğü üzere kedi, dönüş hareketi olmadan düşmeye başlıyor ancak yere ulaşmadan hemen önce yönünü değiştiriyordu.

Bu görüntüler fizik dünyasında büyük tartışmaların çıkmasına kapı araladı. Çünkü dönmeyen cismin havada yön değiştirmesi klasik fizik kurallarıyla çelişiyor gibi görünüyordu.

Ancak daha sonra yapılan matematiksel çalışmalarda, kedilerin vücutlarının farklı bölümlerini birbirine göre döndürerek yön değiştirebildiği gözlemlendi.

Yamaguchi Üniversitesi'nden veteriner fizyolog Yasuo Higurashi liderliğindeki ekip, kedilerin omurgasının farklı bölümlerinin esnekliğini ölçtü.

Araştırmacılar torasik yani göğüs omurları ile lomber yani bel omurları arasındaki farkı inceledi. Elde edilen sonuçlar ise oldukça çarpıcıydı

Kedilerin göğüs bölgesindeki omurlar bel bölgesine göre yaklaşık üç kat daha geniş hareket aralığına sahip. Ayrıca sertlik seviyeleri de belirgin şekilde daha düşüktür. Yani ön gövde çok daha kolay dönebiliyor.

Araştırmacılar, iki kedinin düşüşünü yüksek gızlı kameralarla inceledi. Görüntüler dönüş hareketinin tek parça halinde gerçekleşmediğini gösterdi. İlk olarak ön gövde dönüyor, arka gövde ise kısa bir gecikmeyle hareketi takip ediyor. Bilim insanlarına göre kedilerin ayaklarının üstüne inmesini sağlayan mekanizma tam olarak bundan ibaret.

Esnek ön gövde hareketi başlatıyor, daha ağır ve sert arka bölüm dönüşün tamamlanmasını sağlıyor. Böylece kedi neredeyse kusursuz bir zamanlamayla yere iniş yapabilmiş oluyor.