Ortadoğu’da taş üstünde taş bırakmayan "Gerçek Vaat-4" operasyonunun 54. dalgasında, İran gövde gösterisi yaparak askeri teknolojide ulaştığı son noktayı dünyaya ilan etti.

Ortadoğu’da taş üstünde taş bırakmayan "Gerçek Vaat-4" operasyonunun 54. dalgasında, İran gövde gösterisi yaparak askeri teknolojide ulaştığı son noktayı dünyaya ilan etti.

Siyonist işgalcilerin ve onların okyanus ötesindeki hamisi ABD'nin savunma hatlarını felç eden Sejjil-2 orta menzilli balistik füzeleri, tarihte ilk kez sahada aktif olarak kullanıldı. "Dans eden füze" olarak adlandırılan bu ölüm makineleri, radarlara yakalanmadan İsrail’in sözde aşılmaz denilen savunma sistemlerini delip geçerek hedeflerini imha etti.

Interesting Engineering sitesinde yer alan habere göre, son raporlar, Sejjil-2'nin mevcut savaşta ilk kez kullanıldığını ve caydırıcılıktan aktif konuşlandırmaya geçişi işaret ettiğini gösteriyor.

İsrail yetkilileri füze saldırısını doğrulayarak, etkilenen bölgelerde yaralanmalar ve hasar olduğunu bildirdi. Bu fırlatma, çatışmaya daha gelişmiş sistemlerin dahil edilmesiyle birlikte karşılıklı saldırıların yoğunluğunun arttığını gösteriyor. CSIS Füze Tehdidi projesine göre , füze yaklaşık 700 kilogram yük taşıyabiliyor, yaklaşık 18 metre uzunluğunda ve fırlatma ağırlığı 23.000 kilogramı aşıyor.

Yol üzerinde hareket edebilen bir sistem olarak sınıflandırılması, stratejik değerini daha da artırmaktadır. Mobil fırlatma rampaları, sistemin hızlı bir şekilde taşınmasına, ateşlenmesine ve yerinin değiştirilmesine olanak tanıyarak önleyici saldırılara karşı savunmasızlığını azaltır.

YÜKSEK MANEVRA SAYESİNDE HAVADA RESMEN DANS EDİYOR Sejjil füzesi, uçuş sırasında manevra yapabilme yeteneği nedeniyle sıklıkla "dans eden füze" olarak anılır. Detaylı özellikleri gizli tutulsa da, analistler bu tür sistemlerin yörünge ayarlamaları veya yeniden giriş manevraları içerebileceğini ve bu durumun önlemeyi daha zor hale getirebileceğini belirtiyor.

Bu önemlidir çünkü füze savunma sistemleri uçuş yollarını tahmin etmeye bağlıdır. Herhangi bir orta yol veya son manevra, özellikle katmanlı savunmalara karşı, önleme olasılığını azaltır.

KATI YAKITIN HER ŞEYİ DEĞİŞTİRMESİNİN NEDENLERİ Sejjil füzesini önceki İran füzelerinden gerçekten ayıran özellik, katı yakıtlı tahrik sistemidir. Shahab serisi gibi eski sistemler , fırlatmadan önce yüklenmesi gereken sıvı yakıta dayanır; bu da zaman alıcı bir süreçtir ve tespit edilme riskini artırır.

Buna karşılık, katı yakıtlı füzeler fırlatmaya hazır halde depolanır ve minimum hazırlık süresiyle hızlı bir şekilde konuşlandırılmalarına olanak tanır. Bu da düşmanlar için uyarı süresini kısaltır ve hayatta kalma olasılığını önemli ölçüde artırır. Ayrıca, İran'ın yeteneklerini, tepki hızları ve operasyonel esneklikleri nedeniyle katı yakıtlı sistemlerin hakim olduğu modern füze doktrinleriyle uyumlu hale getirir.

YILLARDIR BU FÜZE ÜZERİNDE ÇALIŞIYOR İran, 1990'ların sonlarında Sejjil (daha önceki "Aşura" programıyla da bağlantılı) füzesini geliştirmeye başladı ve ilk başarılı denemesini 2008'de gerçekleştirdi. 2009'da yapılan sonraki testler, menzil ve güdümde iyileşmeler olduğunu gösterdi. Zamanla sistem, İran'ın en gelişmiş orta menzilli balistik füzelerinden biri haline geldi, ancak bugüne kadar büyük ölçüde stratejik bir varlık olarak kaldı. Mevcut çatışmada kullanılması bir dönüm noktası teşkil ediyor ve bir zamanlar caydırma amacıyla kullanılan sistemlerin artık operasyonel olarak konuşlandırıldığını gösteriyor.

VARYANTLAR VE GELECEKTEKİ GELİŞMELER Son saldırılarda kullanıldığı düşünülen versiyon, daha iyi güdümlü ve muhtemelen radar görünürlüğü azaltılmış geliştirilmiş bir versiyon olan Sejjil-2'dir. Ayrıca, füzenin menzilini yaklaşık 4.000 kilometreye çıkararak stratejik erişimini önemli ölçüde genişletebilecek daha gelişmiş bir Sejjil-3'ün geliştirilmekte olduğuna dair doğrulanmamış raporlar da bulunmaktadır. Eğer hayata geçirilirse, böyle bir sistem bölgesel caydırıcılığın ötesine geçerek daha geniş kapsamlı orta menzilli bir yeteneğe dönüşecektir.