İspanya’nın güneş enerjisi kapasitesi ile Danimarka’nın deniz üstü rüzgar gücünü birleştiren yeni modelin, Avrupa’da yeşil hidrojen üretim maliyetini kilogram başına yaklaşık 2 euro seviyesine kadar düşürebileceği değerlendiriliyor. Araştırmaya göre bu yapı, kıta genelinde yeni nesil hidrojen koridorlarının temelini oluşturabilir.

Avrupa’nın enerji dönüşümünde kritik başlıklardan biri haline gelen yeşil hidrojen için dikkat çekici bir model ortaya çıktı. Uluslararası araştırma ekibinin yürüttüğü çalışmada, İspanya ile Danimarka’nın yenilenebilir enerji potansiyellerinin birlikte kullanılması halinde rekabetçi maliyetlerle çalışan yeni bir hidrojen hattı kurulabileceği sonucuna varıldı.

Araştırmada, İspanya’nın güçlü güneş enerjisi üretimi ile Danimarka’nın yüksek verimli deniz üstü rüzgar santrallerinin birbirini tamamlayan yapısına dikkat çekildi. Bu iki kaynağın aynı sistem içinde değerlendirilmesinin, Avrupa’da hidrojen üretimini daha dengeli, daha sürekli ve daha ekonomik hale getirebileceği vurgulandı.

Çalışmada, kıtanın enerji dönüşümünde önündeki en büyük sorunlardan birinin coğrafi dengesizlik olduğu belirtildi. Yenilenebilir enerji üretimi için avantajlı bölgeler ile gelecekte hidrojen tüketiminin yoğunlaşacağı sanayi merkezlerinin çoğu zaman aynı yerde bulunmaması, Avrupa’nın yeni enerji koridorlarına ihtiyaç duymasına yol açıyor.

Bu noktada İspanya, yüksek güneşlenme süresi ve geniş güneş enerjisi kapasitesiyle hidrojen üretimi için öne çıkan merkezlerden biri olarak gösteriliyor. Danimarka ise özellikle deniz üstü rüzgar enerjisinde ulaştığı yüksek kapasite faktörüyle dikkat çekiyor.

Araştırmacılara göre iki ülkenin enerji üretim profili birbirini doğrudan tamamlıyor. İspanya’da güneş enerjisi özellikle yaz aylarında zirveye çıkarken, Danimarka’daki deniz üstü rüzgar üretimi daha çok kış döneminde güç kazanıyor.

Bu mevsimsel denge sayesinde hidrojen üretiminde yaşanan dalgalanmaların azaltılabileceği ve daha istikrarlı bir üretim akışı sağlanabileceği ifade ediliyor. Böylece Avrupa genelinde planlanan hidrojen altyapısının daha sürdürülebilir bir zemine oturabileceği değerlendiriliyor.

Çalışmanın en çarpıcı bulgularından biri, yeşil hidrojen maliyetlerini belirleyen temel unsurun doğrudan enerji kaynağı değil, depolama teknolojisi olması oldu. Araştırmacılar farklı depolama yöntemlerini karşılaştırarak hangi modelin daha verimli sonuç verdiğini inceledi.

Bu karşılaştırmada tuz mağaraları, basınçlı tank sistemleri ve sıvı organik hidrojen taşıyıcıları ön plana çıktı. Özellikle LOHC olarak bilinen sıvı organik hidrojen taşıyıcı sistemlerinin, bazı bölgelerde önemli avantaj sunduğu sonucuna ulaşıldı.

LOHC teknolojisi, hidrojeni ortam sıcaklığında ve normal basınç koşullarında organik sıvılar içinde depolama ve taşıma imkanı sunuyor. Bu da özellikle yer altı depolaması için uygun jeolojik yapıya sahip olmayan bölgelerde önemli kolaylık sağlıyor.

Araştırmaya göre hem İspanya hem de Danimarka tarafında LOHC tabanlı çözümler tercih edildiğinde hidrojen üretim maliyeti kilogram başına yaklaşık 2,15 euro düzeyine kadar gerileyebiliyor. Bu seviye, Avrupa’nın yeşil hidrojen hedefleri açısından son derece kritik bir eşik olarak değerlendiriliyor.

Çalışmada tuz mağarası depolama yöntemi de güçlü alternatifler arasında gösterildi. Ancak bu yöntemde maliyetlerin LOHC sistemine kıyasla biraz daha yüksek kaldığı ifade edildi. Buna karşılık basınçlı tank sistemlerinin özellikle bazı senaryolarda çok daha pahalı sonuçlar ürettiği ve ekonomik rekabet açısından geride kaldığı görüldü. Bu durum, Avrupa’nın gelecekteki hidrojen altyapısında yalnızca üretim değil depolama modelinin de stratejik karar başlığı haline geldiğini gösterdi.

Araştırmacılar, İspanya’da fotovoltaik enerji ile LOHC teknolojisinin bir arada kullanıldığı, Danimarka’da ise deniz üstü rüzgar ve aynı depolama altyapısının desteklediği hibrit modelin Avrupa için en verimli yol olduğunu belirtiyor.

Bu yapının yıllık 100 TWh seviyesine kadar hidrojen tedariki sağlayabilecek yeni nesil Avrupa hidrojen koridorlarının temelini atabileceği ifade ediliyor. Böylece kıtanın sanayi, ulaştırma ve enerji dönüşümünde ihtiyaç duyduğu temiz hidrojen arzı daha erişilebilir hale gelebilir.

Ortaya konan model, Avrupa’nın enerji dönüşümünde yalnızca yeni üretim yatırımlarına değil, ülkeler arası tamamlayıcı enerji iş birliklerine de ihtiyaç duyduğunu net biçimde gösteriyor. İspanya’nın güneşi ile Danimarka’nın rüzgarını aynı denklemde buluşturan bu yaklaşım, kıtanın yeşil hidrojen maliyetlerini aşağı çekebilecek ve Avrupa sanayisi için daha rekabetçi bir temiz enerji geleceğinin kapısını aralayabilecek potansiyel taşıyor.