Okul çağındaki çocuklarda akran zorbalığının bıraktığı etkiler yalnızca duygusal sorunlarla sınırlı kalmıyor. Kekemeliği olan çocukların konuşmalarının taklit edilmesi, alay konusu yapılması ya da dışlanması, mevcut konuşma güçlüğünü daha da artırabiliyor. Uzmanlar, özellikle aile ve öğretmenlerin bu belirtileri fark ederek çocuğa zamanında destek vermesi gerektiğine dikkat çekiyor.

İZMİR'de, Sağlık Bilimleri Üniversitesi İzmir Tıp Fakültesi Dr. Behçet Uz Çocuk Hastalıkları ve Cerrahisi Eğitim ve Araştırma Hastanesi Çocuk ve Ergen Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Eğitim Görevlisi Doç. Dr. Fatma Sibel Durak, 22 Ekim Dünya Kekemelik Farkındalık Günü’nde kekemelik konusunda bilgiler verip aileleri uyardı.

Kekemeliğin genellikle erken gelişim dönemi denilen 2-5 yaş arasında başladığını belirten Doç. Dr. Durak, "Konuşma sırasında bir sesin, hecenin, kelimenin, cümlenin tekrarlanması, uzatılması ya da istemsiz olarak duraklanması şeklinde görebiliyoruz. Erken dönemde başlayanlar, spontane olarak kendiliğinden düzelebiliyor. Bazen ergenlik dönemine, erişkinlik dönemine kadar uzayabiliyor. Toplumda bu konuyla ilgili yanlış inanışlar da var. Aile tutumlarının yanlış olmasından ya da yaşanan bir travmadan veya yaşamsal olaydan dolayı oluştuğu düşünülebiliyor. Ama bilimsel açıdan baktığımız zaman kekemelik genetik yükümlülüğü yüksek olan bir durumdur. Daha çok beynin konuşma ile ilgili olan kısmındaki bir farklılıktan kaynaklanan nörogelişimsel bir bozukluktur. 22 Ekim Dünya Kekemelik Farkındalık Günü; bu konuda toplumdaki yanlış inanışları değiştirmek, bu bireylerin yaşadıkları zorlukları anlamak açısından önemli bir farkındalık yaratıyor" diye konuştu.

Doç. Dr. Durak, "Ailelerin yapması gereken şeyler; çocuğun konuşmasını düzeltmeden, tamamlamadan, ne kadar güçlük çekse de zorlansa da kendi konuşmasını tamamlamasına izin vermek. Bunun için vakit ayırmak çok önemli. Çünkü bu bireyler karşısındaki kişilerin kendilerine nasıl tepki vereceği konusunda zorluk yaşayabiliyorlar. Özellikle okul dönemindeki çocuklarla, arkadaşları dalga geçilebiliyor. Konuşmaları tekrar edilebiliyor. Akran zorbalığına uğrayabiliyorlar. Böyle bir zorluk yaşandığı zaman da sorun sadece kekemelikten çıkıp çocuk üzerinde öz güvende azalma, kaygı semptomları, depresif semptomların oluşmasına yol açabiliyor. Böyle durumlarda ailelere, vakit kaybetmeden mutlaka bir çocuk ergen psikiyatrisinden ve konuşma terapisinden destek almalarını öneriyoruz.

Sadece ailelerin bu konuda farkında olması yeterli değil. Çocuklarımız açısından okuldaki farkındalık da çok önemli. Öğretmenlerimizin bu çocuklara yeterli vakti ayırması gerekir. Bazen çocuklar zorlandıkları için çok konuşmak istemiyorlar. Öğretmenler bu çocukların akranlarına örnek olmalı. Her çocuğun farkı, farklılığı olabilir. Bu konuda destek olunması önemli bir durum. Çocuk akran zorbalığına uğruyorsa, bu konuşma güçlüğünün daha da artmasına ya da kalıcı hale gelmesine yol açabilir" dedi.