Kanada'nın Manitoba eyaletindeki Narcisse bölgesinde, kış uykusundan uyanan kireçtaşı yarıklarından yüzeye çıkıyor. Yılanların yollarda ezilmesini önlemek için özel yeraltı tünelleri ve çitler kullanılıyor. Dünyada herkes bu olayı söylüyor...

Kanada'nın Manitoba eyaletindeki Narcisse bölgesinde, kış uykusundan uyanan on binlerce kırmızı çizgili jartiyer yılanı kireçtaşı yarıklarından yüzeye çıkıyor. Yılanların yollarda ezilmesini önlemek için özel yeraltı tünelleri ve çitler kullanılıyor.

Manitoba yönetiminin açıklamasına göre her ilkbaharda Narcisse yılan yuvalarında on binlerce kırmızı çizgili jartiyer yılanı kış yuvalarından yüzeye süzülüyor. Bu doğa olayı her yıl tekrarlanıyor. Yılanların yıllık çiftleşme dönemi, hava koşullarına bağlı olarak nisan sonu ya da mayıs başında bir ile üç hafta sürüyor. Erkek yılanlar genellikle ilk çıkan oluyor ve dişilerin yüzeye çıkmasını sabırla bekliyor.

Bölgenin jeolojik yapısını oluşturan kireçtaşı mağaraları ve yeraltı yarıkları, dünyanın en yoğun yılan popülasyonlarından birine ev sahipliği yapıyor. Alanda dört aktif yılan yuvası bulunuyor ve yuvalar 3 kilometrelik bir yürüyüş parkuruyla birbirine bağlanıyor.

Çiftleşme dönemine giren yılanlar, çok sayıda erkek yılanın tek bir dişi yılanın etrafını sarmasıyla hareketli 'çiftleşme topları' (mating ball) oluşturuyor. Manitoba yönetimine göre bu toplarda bir dişiyi yüze kadar erkek kuşatabiliyor. Bu yoğun topluluklar bölgedeki çukurlarda ve arazilerde büyük yığınlar oluşturuyor. Bilim insanları, doğaseverler ve turistler yılanların bu yoğun hareketliliğini gözlemlemek için bölgeye geliyor. Jartiyer yılanları zararsız olsa da yuvaların yanındaki gözlem platformlarından izlenmeleri öneriliyor. Yılanların göç yolları ile bölgedeki kara yolunun kesişmesi, geçmiş yıllarda ciddi bir popülasyon kaybına yol açtı. Yaklaşık 70 bin olan yılan sayısı, 1999'daki kötü hava koşulları nedeniyle on binlerce yılanın kış yuvalarına ulaşamadan ölmesiyle büyük ölçüde azaldı. Her yıl yaklaşık 10 bin yılanın yuvalarına gidip gelirken araç tekerlekleri altında ezildiği belirtiliyor. Bunun üzerine kara yolunun altına 15 santimetrelik özel tüneller yapıldı. Yılanları bu tünellere yönlendirmek için de yol kenarına yaklaşık 30 santim yüksekliğinde çitler yerleştirildi. Göç döneminde sürücüleri yavaşlamaya çağıran levhalar da konuldu. Bu önlemlerle bir sezonda ezilen yılan sayısı 1.000'in altına indi. Çiftleşme döneminin ardından yılanlar yakındaki sulak alanlara dağılıyor ve bölge normal seyrine dönüyor.