Deneysel gen tedavisi yöntemi, epilepsi nöbetlerini yüzde 90 azaltırken, bir hasta ise tamamen iyileşti.

Epilepsiyle mücadelede mevcut tedavilere yanıt vermeyen hastalar için yeni bir umut doğdu. Bilim insanlarının geliştirdiği deneysel gen tedavisi, nöbetlerin kaynağı olan aşırı aktif beyin hücrelerini hedef alarak hastalığın kontrol altına alınmasında önemli bir potansiyel ortaya koydu. Henüz erken aşamada bulunan araştırmada elde edilen sonuçlar, epilepsi tedavisinde yeni yöntemlerin geliştirilmesi açısından umut verici olarak değerlendirildi.

TEDAVİ DOĞRUDAN BEYNE UYGULANDI The New England Journal of Medicine dergisinde yayımlanan araştırmada, uzun yıllardır epilepsi hastalığıyla yaşayan ve standart ilaç tedavilerinden yeterli fayda göremeyen 3 yetişkin hasta üzerinde çalışıldı. Deneysel yöntemde, genetik olarak değiştirilmiş bir virüs taşıyıcı olarak kullanılarak nöbetleri tetikleyen aşırı aktif beyin hücreleri hedef alındı. Bu hücrelerin faaliyetlerini kontrol altına almak amacıyla hastalara ayrıca klozapin adlı ilaç verildi.

AYLIK NÖBET SAYISINDA DİKKAT ÇEKİCİ DÜŞÜŞ Tedavi sonrasında iki hastanın aylık nöbet sıklığı 4,5'ten 0,5'e geriledi. Üçüncü hastada ise nöbetlerin tamamen ortadan kalktığı gözlendi. Böylece uygulanan yöntemin, hastaların nöbet sıklığında yüzde 90'ın üzerinde azalma sağlayabildiği ortaya çıktı.

Araştırmada dikkat çeken bir diğer ayrıntı ise hastalardan birinin klozapin tedavisini yanlışlıkla bırakmasının ardından yeniden nöbet geçirmesi oldu. Bu durum, elde edilen sonuçlarda ilaç tedavisinin de önemli bir rol oynadığını gösterdi. DAHA KAPSAMLI ARAŞTIRMALARA İHTİYAÇ VAR Araştırmacılar, gen tedavisinin ilaca dirençli epilepsi hastalarında mevcut cerrahi yöntemlere alternatif oluşturabilecek bir yaklaşım olabileceğini değerlendiriyor. Ancak çalışmanın yalnızca üç hasta üzerinde gerçekleştirilmiş olması, sonuçların genellenebilmesi açısından temkinli olunmasını gerektiriyor. Uzmanlar, yöntemin güvenilirliğinin, olası yan etkilerinin ve uzun vadeli sonuçlarının belirlenmesi için daha fazla hastanın katılacağı kapsamlı klinik araştırmalara ihtiyaç duyulduğuna dikkat çekiyor. Deneysel tedavinin rutin klinik uygulamalarda kullanılabilmesi için etkinlik ve güvenlik verilerinin daha geniş çalışmalarla doğrulanması gerekiyor.