İmam-ı Azam, Küfe’de bir koyun çalındığını duymuştu.

Koyunun ne kadar yaşayabileceğini sordu. Çalınan koyunun etine rastlarım diye o müddet zarfında et alıp yemedi. Maddi imkanlarını ilmin yayılması için kullandı. Muhtaç durumdaki öğretmen ve öğrencilere daima yardım etti.

Evine götürdüğü her şeyden öğrencilerine de alması, sayısız özelliklerinden biridir. Yolda giderken karşıdan gelen bir adamın öteki tarafa geçtiğini görünce sordu:

“Neden beni görünce yolun karşısına geçtin?” Adam utandı.

“Size olan borcumu hâlâ ödeyemedim. Sizinle karşı karşıya gelmekten utanıyorum.”

Ebu Hanife üzüldü. Şu karşılığı verdi:

“Şu andan itibaren borcunu vermiş kabul ettim. Beni her gördüğünde seni rahatsız ettiğim için hakkını helal et.”

İnsanlık nezaket dersi aldı mı böyle almalı. Nezaket sahibi olunmak isteniyorsa böyle olunmalı. Numan, böyle İmam-ı Azam oluyor!