Evlilik bir nasib işi olmakla birlikte belli bir hazırlık zaruridir. Bu hazırlık safhasında ehlullahdan birinin kızına nasihati ilginçtir: “Yavrum, doğduğun ve büyüdüğün yuvandan, kendi kuracağın yuvaya uçuyorsun. En yakınlarının yanından bugüne kadar sana yabancı olan birinin yanına gidiyorsun. Sen ona yeryüzü gibi ol ki o da sana gökyüzü gibi olsun. Sen ona cariye ol ki, o da sana köle olsun. Ona büsbütün yapışma ki seni atmaya kalkışmasın. Uzak durma ki seni unutmasın. Kulağı çirkin bir söz duymasın, burnu kötü bir koku almasın, gözü senden bir çirkinlik görmesin!” Mutlu bir yuva için evlenen erkek, hanımını idare etmeyi öğrenmeli; hikmetli sözler, tatlı şakalar, güzel espriler ve hediyelerle eşinin gönlünü fethetmeyi bilmelidir. Hanımına karşı yumuşak davranmalı, onun lüzumsuz harcamalarını yerine göre hoş görebilmelidir. Bu ise ilim ve Hilim sahibi olmayı gerektirir. Bu davranışı ancak hikmet ve irfan sahibi kimseler başarabilir. Cimri, kaba, hoyrat kimselerin toplum içinde huzurla yaşamaları zordur. Böyleleri kadınları idare edemez. Kaba davranan ve cimrilik yapan kimse hem acı verir, hem acı görür. Hem eziyet çeker, hem eziyet çektirir. Hem günaha girer, hem günaha sokar. Kadınların duygusallığını yumuşaklıkla, bilgisizliğini tecrübe ve ilimle aşmak mümkündür. Erkek hoşgörüden uzak, cahil, kaba ve akılsız ise karşılıklı kabalık ve sertlik ortaya çıkar, bu da yuvadaki huzuru bozar, nefreti körükler. Yumuşaklık ve hoşgörü ise gönüller fetheder, en zor insanları idare eder. “Er” kişi, hanımının ezasına, cevr u cefasına ahirette göreceği ecri düşünerek katlanır. Çünkü insanların hata ve kusurlarına sabretmek kişiyi olgunlaştırır ve yüceltir.