Bu toplum, İslam dininin alemşümul prensipleriyle, bin yıllara uzanan tarihi mirasını harmanlayıp mecz ederek kendine has bir kültür ortaya koymuştur. Bu kültür bireyci değil, toplumcu bir kültürdür. Buna göre bir insanın sadece “kendisi için” yaşaması, hayatın deruni manasını anlamasına kafi gelmez. İnsan iyilik yapıp, başkalarını “yaşatmak için yaşamasını” öğrendikçe var olmanın, paylaşmanın, dayanışmanın hazzını tadar. Bunu hayata geçirebilenler de iyilik ehli olan insanlardır. Onların ruh dünyaları bahar sabahları kadar pırıl pırıl ve rengarenktir. Tıpkı, tarlaya tohum atılırken iki rekat namaz kıldıktan sonra “ekin alkışı” adıyla: “Kurdunan kuşunan, eşinen dostunan, yemeyi nasib eyle!” diye ellerini açıp Allah’a dua eden köylülerimiz gibi.