HABER: BİLAL GÜNDOĞDU - Baş ağrısı nedeniyle gittiği hastaneden ruhsuz bedeni ile ayrıldı Furkan Demir. Rutin bir ölümdü belki onunkisi ama sanki şehadet şerbeti içmişçesine ayrılmıştı aramızdan. Öyle bir yaşam sürmüştü çünkü bu hayatta. Şehit gibi yaşamıştı, öyle de geçmişti bu diyardan.

Zulme başkaldırıyordu, zalimlere ‘eyvallah’ etmiyor, nerede bir mazlum varsa onun imdadına koşmaya en önde o gidiyordu.

Mısır’da darbe olup, binlerce mazlum katliama tabi tutulduğunda o, oradaydı. Orada da zulme başkaldırmıştı ve eğitimini yarıda kesmek zorunda kalıp ülkesine dönmek zorunda kalmıştı.

Mazlum coğrafyalara ümit olmak amacı ile İHH İnsani Yardım Vakfı’nın çalışmalarında hep en önde olmaya gayret ediyordu. Yetimlere sahip çıkıyor, dertleri ile dertleniyordu.

Mavi Marmara şehidi Furkan Doğan’da buluyordu kendisini. Belki de isimlerinin aynı olması sebebi ile kendisini ona daha yakın hissediyor ve onun gibi bir sonu düşlüyordu.

ÜMMETİN ACISINI YÜREĞİNDE HİSSEDİYOR, GÖZYAŞLARINI İÇİNE AKITIYORDU!

Örnek aldığı insanlar arasında hep İslam önderleri vardı. Çeçen şehit Şamil Basayev’leri, Mısır’ın dik duran lideri Mursi’leri, Boşnak lider Aliya gibi isimleri örnek alıyordu kendisine.

Ne kurban eti dağıtırken şehit olan Yasin Börü’yü ne de Aytaç Baran gibi şehit yüzlüleri es geçebilmişti Furkan. Ümmeti taşıyordu yüreğinde çünkü. Hepsine ilaç olacak umut taşıyordu gönlünde.

Büyük düşler kuruyor, kimsesiz çocukların gözyaşları artık kara toprak ile buluşmasın için çırpınıp duruyordu.  

FURKAN, GERİDE UMUTLARINI VE SAHİP ÇIKTIĞI YETİMLERİ BIRAKARAK GİTTİ

Ve sonunda bunca acıya ve derde dayanamıyor, beyninde oluşan tümöre yenik düşüyordu Furkan.

Ardında sözlüsünü, dostlarını, ailesini, umutlarını ve sahip çıktığı yetimleri bırakıyordu Furkan.

Geride bıraktığı yetimlere sahip çıkabilmek duası ile...