Peygamberimizin ümmetine olan şefkat ve merhameti sebebiyle daima kolaylığı tercih etmiş; hiç kimseye, altından kalkamayacağı bir işi yüklememiştir. Onun Müslümanlara tavsiyesi de böyle olmuştur: “Kolaylaştırınız, zorlaştırmayınız; müjdeleyiniz, nefret ettirmeyiniz”. Yine bir hadislerinde o şöyle buyurmuştur: “Şüphesiz din kolaylıktır. Kim bu dini güçleştirirse, din onu mağlup eder”. Hz. Âişe şöyle demiştir: “Rasulallah (s.a.v.) iki şey arasında muhayyer bırakıldığı zaman, günah olmadığı müddetçe, en kolay olanını alırdı. Eğer günahı gerektirecek olursa, söz konusu şeyden insanların en uzak bulunanı Rasulallah olurdu. Rasulallah kendisi için kin tutup öç almamıştır. Ancak Allah’ın hürmetine saygısızlık edilmesi hali müstesnadır; bu durumda o, yapılan hürmetsizlik sebebiyle Allah için gerekeni yapardı”. Bir zat, Peygamberimize gelerek, sahabilerden birinin, sabah namazını uzun kıldırdığı için cemaate katılamadığını söylemişti. Bu duruma çok kızan Peygamberimiz, Müslümanları toplayıp, onlara şöyle buyurdu: “Ey İnsanlar! İçinizde, Müslümanları dinden soğutanlar var! Sizden biriniz imam olursa, namazı haddinden fazla uzatmasın. Çünkü onların arasında yaşlısı vardır, zayıfı vardır, ihtiyacı olan vardır”. Hz. Âişe’nin bildirdiğine göre Peygamberimizin bir duası şöyledir: “Allah’ım! Kim, ümmetinin bir işini üzerine alır da, onlara güçlük çıkarırsa Sen de ona güçlük çıkar. Kim de benim ümmetimin bir işini üzerine alır da, onlara yumuşak davranır, iyi muamele ederse, Sen de ona yumuşak ve güzel muamele buyur.”