İŞTE O YAZI:

Bizim için çok büyük bir kayıp…

Hasan Karakaya abi ile Yeni Akit’te 7 yıl aynı ortamda çalıştım.

“Abi” diyorum çünkü Hasan Karakaya ile çalışanlar arasında mesafe yoktu, samimiydi, içtendi, mütevaziydi…

Aynı kattaydık ve odası çalışanlara her zaman açıktı.

Kapıyı vurup, içeri girer ve derdimizi anlatabilirdik…

Her gün akşam saat: 20.00’den sonra okuyucularından gelen telefonlara bakar ve uzun uzun konuşurdu.

Telefona çıkmayan, fil dişi kulesinde yaşayan yazarlar gibi değildi, isteyen herkes ona ulaşabilirdi.

Benim gözümde Hasan Karakaya yüreği büyük adamdı.

Sağlam, dik duruşluydu. Hiçbir zaman kaypak değildi, yamulmazdı…

Hasan abi İslami değerlere ve Müslümanlara karşı yapılan her yanlışın karşısında dururdu.

Orası onun için kırmızı çizgiydi.

Böyle bir şey olduğunda sert bir şekilde cevap verirdi.

Geri adım atmazdı…

En sevdiğim tavrı ise kesinlikle aşağılık kompleksine sahip olmamasıydı.

Karşı tarafa yaranma derdinde değildi.

Hürriyet’ten kendisine yazarlık teklifi gelmesine rağmen bunu kabul etmemişti.

Hasan abiyle yüz yüze geldiğinizde o yazılarındaki sertliği göremezsinizdi… Güler yüzlü bir kişi karşınızda duruyordu. Espiriliydi…

….

Ve artık Yeni Akit’ten ayrıldım gün gelmişti. Gazetede herkesle helalleştikten sonra Hasan abinin odası boştu. Hastalanmıştı ve hastanede tedavi görüyordu.

Birkaç gün sonra iyileşince telefonla görüştüm. “Abi hakkını helal et gazetede yoktun ben işten ayrıldım” dedim. Hasan abi ise hayırlısını temenni etti ve yolumun açık olmasını diledi.

Hasan abi en güzel yolda olan sendin… İyi insanlar güzel atlara binip gittiler. Sende o iyi insanlardansın…

Allah rahmet eylesin…