Alın size bir nahoş laf daha! “Kendine iyi bak!” Ya başkalarına? Onlara nasıl bakarsan bak. İster yan bak, ister düz bak. Amma kendine iyi bak! Peki, nasıl olacak bu iş?

Geçeceğiz aynanın karşısına kendimize iyice bakacağız öyle mi?

“Yok öyle değil, sözde mecaz vardır. Yağ ile bal ile, kaymak ile beslenip; terli terli su içmeyerek, öksürenin aksıranın yamacına ilişmeyerek.”

Oldu mu ya!?

Her an vücudumuzda olup biten sayısız hayatî faaliyet varken, insanın kendisine ne kadar iyi bakabileceği ortadadır. Damarlarımızda akıp giden alyuvarlara da bakacak mıyız?

Beynimizdeki nöronlara peki? Böbreklerimize, karaciğerimize, ince bağırsaklarımıza?

Nasıl bakacağız, hücrelerimizdeki golgi cisimcikleri ile endoplazmikretukulum’lara?

Efendiler, biz kendimize iyi bakamayız. Bize Allah bakar. Öyleyse, “Kendine iyi bak!” gibi kuru bir laf-ü güzafı boş veriniz de, birbirinizi Allah’a ısmarlayınız. Çünkü “O ne güzel vekildir.” Hadi, Allah’a ısmarladık... Yahut “Allah’a emanet ol!”