Peygamberimiz ensar ile muhacirler arasında gerçekleştirdiği kardeşlik sayesinde, her şeylerini Mekke’de bırakarak Medine’ye gelen muhacirlerin maddi problemlerini çözmüştür.

Dini yönden daha iyi yetişmiş bulunan muhacirler de, ensarın manevi alanda yetişmesine yardımcı olmuşlardır. Ayrıca Mekkeli Müslümanlarla Medineli Müslümanlar, en kısa zamanda tanışıp kaynaşarak, Müslümanlar tek vücut haline gelmişlerdir.

Peygamber Efendimiz, bu konuda hiçbir fedakârlıktan kaçınmayan Medineli Müslümanların bu iyiliğini hiç unutmamış; kendi memleketi olan Mekke fethedildikten sonra bile onları bırakmayarak, Medine’de kalmış ve orada vefat etmiştir. Bir hadislerinde de: “Eğer hicret şerefi olmasaydı, ben ensardan bir kişi olmak isterdim” buyurmuştur. Mekkeli Müslümanlar, ticareti iyi bildikleri için, çalışıp kazanarak, kısa zamanda durumlarını düzeltmişler, evlerini yapmışlar ve Medineli kardeşlerine yük olmamışlardır. Ensardan Sa’d bin Rabi kendisine kardeş yapılan Abdurrahman bin Avf’a sahip olduğu her şeyin yarısını vermeyi teklif edince o: -Kardeşim, Allah malına bereket versin, sen bana çarşının yolunu göster, demiş; süt ve peynir ticaretine başlamıştı. Aynı şekilde Hz. Ebû Bekr elbise, Hz. Osman da hurma ticaretine başlamıştı.

Hicretle birlikte, baskılardan kurtulup özgürlüklerine kavuşan Müslümanlar, Peygamberimizin önderliğinde hem yeni bir yurda, hem de bir devlete sahip olmuşlardır. Gerçi yurtlarını, evlerini, mallarını, akrabalarını vs. bırakıp gelmişlerdi; ama burada her türlü baskıdan uzak, bağımsız, ibadetlerini rahatça yapabilme, inançlarını yaşayabilme; başta Peygamberimiz olmak üzere sevdikleri insanlar arasında ve huzur içinde yaşayabilme imkânını elde etmişlerdir.