“Bazı mü’min kullarımı ancak zenginlik sağlam (bir müslüman) eyler; onu fakir etsem bu durum onu ifsâd eder (bozar) .

Bazı mü’min kullarımı da fakirlik sağlam tutar; ona rızkı bol versem bu durum onu ifsâd eder (bozar).

Bazı mü’min kullarım, kullukta bir derece ister. Fakat Ben ucba girmesin, böylece kendini beğenmesi onu ifsâd etmesin, diye bu isteğini ona vermem.

Bazı mü’min kullarımın îmânını ancak sıhhat sağlam tutar; onu hasta etsem bu durum onu ifsâd eder (bozar) .

Ben kullarımın işlerini, kalplerine dair ilmimle tedbir ederim; Ben her şeyi bilen ve her şeyden haberdâr olanım.” 

(Beyhakî, el-Esmâ ve’s-Sıfat, s. 122)

(İhsan ve İslâm)