Mü’min, kendisiyle aynı imanı paylaşan herkesi, ırkına, rengine, yurduna ve diline bakmaksızın sevecek, onlara karşı muhabbet ve sorumluluk duyacaktır. Çünkü imana sınır, yine imanın kendisiyle çizilebilir.

Cenâb-ı Hak buyuruyor:

“Müminler ancak kardeştirler…” (Hucurât, 10)

Rasûlullah (sav) buyurdular:

“Canım kudret elinde olan Allah’a yemin ederim ki sizler iman etmedikçe cennete giremezsiniz. Birbirinizi sevmedikçe de iman etmiş olmazsınız. Yaptığınız takdirde birbirinizi seveceğiniz bir şey söyleyeyim mi? Aranızda selâmı yayınız!” (Müslim, Îmân 93-94. Tirmizî, Et’ime 45, Kıyamet 56;)

Allah için seven kimse, mü’minler kardeş olduğunu düşünerek bütün Müslümanları sevmeli, kendisi için arzu ettiği şeyleri onlar için de istemelidir.

Müslümanlar birbirini sevmedikçe gerçekten îmân etmiş sayılmazlar.

Onun için bütün Müslümanlara değer vermeli, hem onlara hem de onların dokunulmaz haklarına saygı göstermeli, kendilerine dua etmeli, iyiliklerini istemeli, kusurlarını yaymayıp örtmeye çalışmalı, Müslümanlara duyduğu kin ve haset gibi hisleri gönlünden söküp atmalıdır.Müslümanlar birbirini sevmedikçe gerçekten îmân etmiş sayılmazlar.

Zaten Allah Teâlâ Müslümanları cennete koyunca, onların içindeki kötü duygu ve düşünceleri yok edecek, onlar da karşılıklı tahtlarda, sevinç içinde, kardeş kardeş oturacak, cennetin tadını çıkaracaklardır.

Kaynak: Prof. Dr. M. Yaşar Kandemir, Peygamberimin Sevdiği Müslüman, Erkam Yayınları