“Diyanet bahsinde, amel bakımından çok günahkârım. Fakat günahkar olmak, dini sevmeğe ve dindarın tükenmez saadetine imrenmeğe mani midir?

Din hakkında yazılar yazışım ve dindarlığı müdafaa edişim, şahsen din ahkâmı ile amel ettiğimden ve dinin emirlerini yerine getirdiğimden değildir; bilakis, getiremediğim için üzüldüğümden ve dindarlığın insana verdiği iç huzuruna imrendiğimdendir.

Nazarımda din, yalnız fert için bir fazilet ve feragat kaynağı değil; aynı zamanda ve böyle olduğu için içtimai hayat temizliğinin de en kuvvetli bir teminatıdır. Yine nazarımda dini sevmek ve Müslümanlığı müdafaa etmek, hakikatte insanlığı sevmek ve insanlık hakkını müdafaa etmektir. Çünkü Müslümanlık din kisvesine bürünmüş insanlıktır. Saf Müslümanlıkla saf hümanizma arasındaki mesafe uzun değildir. Başka bir deyişle, Müslümanlık insanlık dediğimiz bütünün bir parçasıdır. Parçayı sevmek, netice itibariyle bütün sevmektir.”