Küfür içindeydiler. Peygamberlerini, haşri ve neşri inkâr ediyorlardı.

Putlara tapıyor ve şirki teşvîk ediyorlardı.

Nûh -aleyhisselâm-’ı küçümsüyor, âsî olup O’na eziyet ediyorlardı.

Kibirliydiler; fakîrlere “reziller” diye hitâb ediyorlardı. Hikmet sâhiplerini de küçük görüyorlardı. Hakîkaten, kibirleri yüzünden fakîrlerle oturmayı isteme­mek de, helâk olan kavimlerin kötü hasletlerinin başlıcalarındandır.

Kadınlarında edeb, iffet ve hayâ yoktu.

Dünyâ lezzetlerine çok düşkündüler.

Şükretmiyorlardı. Hâlbuki Cenâb-ı Hak, verdiği nîmetlere şükredilmesini ve nankörlük edilmemesini emretmektedir