Dağda bir masa etrafına toplanmışlardı en son. Yılların katliam parolasını duymuştuk. Teröristler “Halkların Kardeşliği” demişti. Onlar ne zaman bu lafı söyleseler birileri ölüyordu. Şimdi de bir şeyler olacaktı. Belliydi.

Her seferinde daha ileriye taşıyorlar çünkü reyting kaygıları var. Her seferinde daha vahşi oluyorlar çünkü DAEŞ’le rekabet halindeler. Her seferinde “daha çok, daha çok” diye devrim zılgıtları çekerek çocukları öldürüyorlar.

Akademisyenleri, gazetecileri, şairleri ve milletvekilleri bebek katili olarak anılıyor çünkü gerçekten bebeklerin ölmesinden zevk alıyorlar. Halkların Kardeşliği parolasıyla barış bombasını patlattıkları yerde Songül Bektaş vardı. Birkaç ay sonra doğacak bebeği için alışverişe çıkmıştı. Yok artık o bebek çünkü devrim o bebeğin ölmesini emretmişti. Adını ne koyacaklardı acaba? 

Meclis kürsüsünde, gazete köşelerinde, kongrelerinde sıklıkla bir kelimeyi tekrar ediyorlardı. Cinlenmiş gibiydiler, bilinçlerini yitirmiş bir halde eski çağlardan kalmış bir ayin yapar gibi aynı kelimeyi arka arkaya sayıklıyorlardı. Demokratik, demokratik, demokratik… diyorlardı. Onlar her demokratik dediğinde mağaralardan birinde bir putun içine saklanmış bir saat işliyordu. İşaret geldi ve çıldırmış bir halde demokratik diye dans ederlerken bir bomba daha patlattılar. Bebekler, sınavdan çıkmış öğrenciler, büyük anneler hülasa her evden bir can alan katliam yaptılar. Çadırlar kuracaklar, şimdi sıraya girip putlarına adadıkları feda bombacısını kutsayacaklar. Ellerine resimlerini alıp zılgıtlar, marşlar söyleyerek gururlanacaklar. Soran olursa da “halkların kardeşliği için devrim yapıyoruz” diyecekler.

Biz?

Teröristleri sevindirmeyeceğiz. Barışa inanacağız! Amaçlarına ulaşamayacaklar. “Barış” diye diye katliam yapan teröristlere ve terörist destekçisi hainlere rağmen barışa inanarak “Büyük Türkiye” olacağız! 

Korkmayacağız, çünkü biliyoruz ki; kabirlerinde onları bekleyen azaba doğru koşan iblis veletleri, tarihe hain olarak bile yazılmayacaklar!

Erem Şentürk