Bir hadîs-i şerîfte:

“Kul vardır ki, günah sebebi ile cennete girer.” buyurdu.

– Bu nasıl olur ey Allah’ın Rasûlü, dediler. Gene buyurdular:

“Günah işler ve sonra pişman olur ve onu hep gözünün önünde tutar, nihâyet cennete girer, o zaman şeytan, ‘Keşke onu bu günaha sokmasaydım’, der.” (Kimyâ-yı Saâdet)

Rasûl-i Ekrem (s.a.s) efendimiz buyurdu ki:

“İblis huzurdan tard edildiği zaman, “İzzetine yemin ederim ki, insanların canı bedenlerinde durdukça kalblerinden çıkmam.” dedi. Allah teâlâ da buna karşılık “Canları bedenlerinde bulundukça, izzetime yemin ederim ki, tevbe kapısını onlara kapamam!” buyurdu.

Rasûl-i Ekrem efendimiz:

“Size en büyük derdinizi haber vereyim mi?” buyurdular. Ashab-ı Kiram:

– Bizim en büyük derdimiz nedir, dediler.

“Derdiniz günah derdidir.” buyurdular. Ashab-ı kiram:

– Bunun ilâcı nedir, dediler. Rasûl-i Ekrem efendimiz:

“Günah işleyenin gece karanlığında dili ile istiğfar etmesidir.” buyurdular. (Riyâzü’n-Nâsihîn)

Rasûl-i Ekrem efendimiz hazretleri buyurur:

“Kıyamet günü Allah teâlâ meleklere:

– “Kalbinde bir dinar ağırlığında îmanı olanı cehennemden çıkarın”, diye emreder. Onlar da bir çok kimseleri cehennemden çıkarırlar. Allah Teâlâya:

– Emrettiklerinden cehennemde kimseyi bırakmadık, derler. Bu sefer Allah teâlâ:

– “Gidin bakın, kalbinde yarım dinar ağırlığında îmanı olanı cehennemden çıkarın”, buyurur. Onlar da gider bir çok kimseleri çıkarır. Allah teâlâya:

– Emrettiğinizden kimseyi cehennemde bırakmadık, derler. Gene Allah teâlâ:

– “Gidin zerre kadar îmanı olanı dahî cehennemden çıkarın”, diye emreder. Melekler de:

– Bu defa emrettiğin kişilerden kimseyi cehennemde bırakmadık hepsini çıkardık, derler.” (Buhârî-Müslim)