Toplum ahlak yapısında hoş karşılanmayan ve insani ilişkileri zedeleyen "yalan", yüce dinimiz İslam tarafından da Müslümanlar için kesin surette yasaklandı. Peygamber Efendimiz Hazreti Muhammed (SAV) ise yalan söylemeyen Müslümanları cennetle müjdeledi.

Muhammed'ül Emin

Efendimiz Hazreti Muhammed (SAV), hayatı boyunca tek bir yalan söylememiş ve yalan söyleyen kişilerden de hep uzak durmuştur. Bu nedenle Cenab-ı Allah, onu peygamberlikle görevlendirmiş ve onun hiçbir zaman yalan söylemediğini bilen insanlar hak dini olan İslam'ı seçmiştir. Efendimiz'e (SAV) Peygamber olmadan önce de dürüst ve örnek kişiliği sebebi ile Muhammed'ül Emin olarak sesleniliyordu.

Cenab-ı Allah yüce Kur'an'da doğru söz konuşmamızı emretti. Cenab-ı Hak, Ahzab Suresi 70-71. ayetlerde buyuruyor:

"Ey îmân edenler! Allah’a karşı takvâ üzere bulunun ve sözü doğru söyleyin ki Allah sizin işlerinizi düzeltsin, günahlarınızı bağışlasın. Her kim Allah’a ve Rasûlü’ne itâat ederse, o hakîkaten büyük bir kurtuluşa ermiş olur."

Muhamed'ül Emin Efendimiz (SAV), şakadan bile olsa yalan söylemeyenleri şöyle müjdeliyor:

"Şakadan bile olsa, yalan söylemeyen kimseye Cennet'in ortasında bir köşk verileceğine kefilim. Ahlakını güzelleştiren kişiye de Cennet'in en üstünde bir köşk verileceğine kefîlim." (Ebû Dâvûd, Edeb, 7/4800; Tirmizî, Birr, 58/1993; İbn-i Mâce, Mukaddime, 7)

Peygamber Efendimiz (SAV) yine oruç ibadeti hakkında da şu îkâzda bulunuyor:

"Kim yalanı ve onunla iş yapmayı terk etmezse, Allah’ın o kimsenin yemesini ve içmesini bırakmasına ihtiyâcı yoktur." (Buhârî, Savm, 8)

Bütün bunlar, müslümanların yalan karşısında çok titiz davranmaları gerektiğini gösterir. Hatta espiri ve şaka bile olsa yalanın yanına yaklaşmamak lâzımdır. Peygamber Efendimiz, muhtelif zamanlarda ashâbına şakalar yapmış, ancak bunların hepsinde doğru sözler söylemiştir.

Efendimiz'in (SAV) bu husustaki ikazlarından bir kısmı şöyledir:

"Kul, şakalaşırken yalan söylemeyi ve haklı bile olsa tartışmayı terk etmedikçe tam iman etmiş olamaz." (Ahmed, II, 352, 364; Heysemî, I, 92)

"Yazıklar olsun o kimseye ki, konuşur da insanları güldürmek için yalan söyler! Yazıklar olsun ona, yazıklar olsun ona!" (Ebû Dâvûd, Edeb, 80/4990; Tirmizî, Zühd, 10/2315)