İnsan doğduğu andan itibaren sevmeye ve sevilmeye muhtaçtır. Bu durum bütün canlı varlıkların hayatının idâmesi için vazgeçilmez bir unsurdur. İnsanın yaşının ilerlemesiyle beraber duygu dünyasının değişmesi neticesinde sevdiği ve sevildiği mevzuat da değişir. 

Sevgiyi iki başlık altında ele almak mümkündür; Mutlak ve mukayyed sevgi.

Mutlak sevgi; Şartsız sevgi demektir ki, bu da herhangi bir sebep veya şarta bağlı olmayan sevgidir. Allah, Peygamber ve ana baba sevgisi mutlak sevgiye örnek olarak verilebilir. 

Mukayyet sevgi ise; Belirli şart ve kayıtlara bağlı olan sevgidir. Bu da sosyal çevremizin değişmesi,  genişlemesi ve farklılaşması beraberinde oluşan sevgidir. Menfaat ilişkilerinden doğan sevgileri örnek olarak verilebiliriz. 

Sevmek sünnetullahtır! Allah sevmiş ve kainatı yaratmış, donatmış ve bu yaratılış devam etmektedir. Sevginin beklentisiz ve semavî olanına muhabbet adı da verilebilir. 

Muhabbet, Allah için, karşılık beklemeden beslenen duygunun adıdır. Zira Allah için sevmek sevgiyi var edenin hatırına sevmektir. Allah’ın hatırını bütün hatırlardan üstün tutarak sevmektir! 

 Bazı sevgiler ise, dünyevî ve fânidir! Makam, mal ve sosyal statü sevgileri gibi. İnsan gibi şerefli varlığı herhangi bir makam ve mevki ile bağlantılı olarak sevmek Abdulhâkim Arvâsî Hazretlerinin de dediği gibi Hz. İnsana yapılacak en büyük saygısızlıktır! Çünkü bütün makamlar geçici, insanlık makamı ise kalıcıdır! 

Kapitalizmin arzu ettiği retorik; Ne kadar makam o kadar itibar iken, Şer’i Şerif’te ise, ne kadar takva ve tevazu o kadar Allah’ın rızası demektir. Yegâne sermayemiz; Allah’ın bizlere meccânen lütfettiği muhabbetullah’tır. Kim bu sermayeyi dünyevî çıkarları uğruna heba edip zayi ederse ne dünyası kalır ne de muhabbetullah!

Tıpkı bizim Yunus’un dediği gibi; 
Biz gelmedik dava için, 
Bizim işimiz sevda için, 
Dostun evi gönüllerdir, 
Gönüller yapmaya geldik.

Selam ve dua ile 

Mücahid YALÇIN

(İmam Hatip)