Bu vakit, günlük çalışmanın hazırlığını yapmak, serinliğinden istifade etmek zamanıdır. Güneşin doğmasından sonra bir  rehavet/gevşeme söz konusu olup, çalışmanın şevkini kırdığından ve de bereketsizliğe sebebiyet verdiğinden, hadiste “hilaf-ı  sünnet/Sünnete aykırı” olarak değerlendirilmiştir.

Bu vakit, ikindi namazından sonra başlar, akşam namazına kadar devam eder. Bu uyku, insanda sersemlik meydana  getirdiğinden, yarı uykulu bir hal oluşturduğundan, adeta insanın ömrünün kısalmasına sebebiyet vermiş olur, Yukarıdaki  hadis rivayetinde geçen aklın kaybolması meselesi, bu sersemliğin şiddetine işarettir. 

O günkü yapılan işlerin sonucunu  görmek genellikle o vakitte olacağı için, o esnada uyuyan kimse, sanki o günü yaşamamış ve o günün manevî neticesini  görmemiş gibi olur. Bu sebeple, bu uyku da hadiste mekruh sayılmıştır.