Yıllarca süren açık düşmanlığın ardından, Recep Tayyip Erdoğan ve Emmanuel Macron yakın dönemde “sözlü ateşkes” çağrısında bulundular. Şimdi, Türk ve Fransız Cumhurbaşkanları, Ukrayna’daki savaşı sona erdirmek için Vladimir Putin ile aracılık etmeye çalışırken doğrudan iletişim halindeler.

Bununla birlikte arabuluculuk konusunda Macron’un gururunu kıran Putin, Erdoğan’ın çatışmada bir arabulucu olarak rol alması konusunda daha hoşgörülü davrandı.

Ancak Rus lider, İstanbul’daki barış görüşmeleri için müzakereciler gönderirken bile savaşı sona erdirmekle ilgilenmedi. Müzakereler, geçen hafta Bucha’da Ukraynalı sivillere karşı işlenen vahşetlerin ortaya çıkmasından sonra aniden durdu. Türkiye ise müzakerelerin yeniden başlamasını umuyor.

Putin’in Macron’u küçümsemesi, Fransa’daki seçimde Macron’un tekrar seçilme şansı üzerinde bir faktör olabilir: Bu durum Macron’un, Fransa’yı Avrupa’nın merkezine koyma iddiasını çökertti. Erdoğan’ın ise bir yıl daha Türk seçmenlerle yüzleşmesine gerek yok, bu nedenle barışı sağlamadaki başarısızlık Erdoğan için acil bir siyasi tehlike oluşturmuyor.

Savaş ne kadar uzun sürerse, Türkiye’nin tarafsızlığını sürdürme stratejisi o kadar zor olacaktır. Erdoğan’ın çatışmanın başındaki hesabı, Putin’le olan dostluğunu Batı’ya karşı koz olarak kullanabileceğiydi. NATO’nun aynı anda onu Batı kampında tutma konusunda hamle yapacağını ve Moskova’daki “sevgili dostu” ile iletişim kurmak için onu bir arka kanal olarak kullanmaktan memnuniyet duyacağını hesapladı.

Erdoğan ayrıca Ukrayna’nın Rus işgalcilere karşı Türk askeri insansız hava araçlarını başarılı bir şekilde kullanmasının, kendisinin çatışmadaki kötü adamların yanında olduğu algısının üstesinden gelmeye yardımcı olacağını umdu. Ve ABD ve ittifakın diğer üyeleri haklı olarak bu konuda tarafsız kaldı.

NATO, Rusya’ya karşı saflarını sıklaştırırken, Türkiye’nin tarafsızlık iddialarına karşı sabrı tükeniyor. Erdoğan’ın Moskova’ya sert yaptırımlar uygulayan Batı ittifakına katılmayı reddetmesini, Rus savaş suçlarına ilişkin artan kanıtlar arasında haklı çıkarması artık daha zor. İsviçre’nin bile bu yaptırımları kabul ettiği bir dönemde, Putin’in oligark yandaşlarının Türkiye’yi süper yatlarını ve nakit dolu bavullarını göndermek için kullanması, Ankara için iyi bir görüntü oluşturmuyor.

Erdoğan Moskova’ya yaptırım uygulama konusunda isteksiz olsa bile, Rusya’nın Türkiye’deki büyük projelerini giderek karmaşıklaştırıyor. Örneğin, 20 milyar dolarlık bir nükleer santralin inşası, Rus müteahhitlerin diğer ülkelerden ekipman tedarik etmekte güçlük çekmesi nedeniyle sorunlarla karşılaşıyor.

Putin’i barış yapmaya ikna etme şansı azalan Erdoğan, Macron ile yapacağı telefon görüşmelerini memnuniyetle karşılayabilir.

Çeviri: gdh.digital