Mustafa Pehlivanoğlu mektubunda şunları yazmıştı:

''Sevgili anneciğim ve babacığım,

sizler beni bu yaşa kadar büyüttünüz ve yetiştirdiniz. Benim sizlere karşı islemiş olduğum hataları ve suçlarımı affedin. Hakkınızı helal edin. Ben sizlerin bir evladınız olarak, bugüne kadar Cenab-ı Hakkın ve Onun Resulünün, Yüce Peygamberimizin yolundan ayrılmadım. Alın yazımız böyle yazılmış. Kader ne ise onu çekeceğiz. Ben de kardeşim Haydar gibi bir an önce Allah'ın huzuruna çıkacağım. Eğer benim günahım varsa Cenab-ı Allah'ın huzurunda çekmeye hazırım. Yok, bir yanlışlık sonucu ölümüme karar verenler, idam edenler Allah'tan bulsunlar. ''Şu hiç bir zaman unutulmasın ki, MUSTAFA'lar ölür fakat Milliyetçilik fikri ve mücadelesi asla ölmez. Yaşasın uğrunda kellemi verdiğim TÜRK Milliyetçiliği. Bizim zaferimiz yakındır. Zafer her zaman Cenab-ı Allah'a inananlarındır. Bunun için hiç üzülmeyin. Sizden ricam arkamdan ağlamayın.''

Anne, sizlerle helalleşmek isterdim, fakat olmadı. Hakkım varsa, hepinize helal olsun, siz de helal edin.
Son olarak, abime, yengeme, yiyenime, bacıma selam eder, haklarını helal etmelerini dilerim. Nişanlıma da selam eder, Cenab-ı Allah'ın mutlu bir yuva kurması için ona yardımcı olmasını dilerim.

Oğlunuz Mustafa
Tanrı Türkü korusun ve yüceltsin.''