“Ana” dediğimizde çöl biter, ateşler söner ya… İçimize Nil akar ya… Mavi-yeşil hatıralar canlanır ya. Yokuşlar düzleşir ya! Fırat coşar, Dicle nazlanır ya. Yağmurların cümlesi senin “ana” bakışının vadisinde. Hele “Meryem Ana” dediğimizde anadan öte bir ana buluruz yanımızda. Tebessümlü güneşler doğar ufkumuza. Göğümüz olur adın. Ki nereye varsak, seni buluruz karşımızda. Tükendiğimiz yerde. Darlandığımız köşelerde. Sesimizin kısıldığı kabalıklarda. Hakkımızı alamadığımız soğuk duvar diplerinde. Kalın parmaklıklar ardında. Cılız bir kan gibi aktığımız savaş meydanlarında. Senin susuşun düşer aklımıza. İftiralar karşısında, sabırla bekleyişin yetişir imdadımıza. Sloganlara sarılan, ezberlere yaslanan kalabalıklar karşısında Meryem sancısıyla kıvranırız. Sessizce doğurmaya niyetleniriz kendimizi ağrımızdan.

Rüyasını unutmuş soğuk bir taş etmek istiyorlar bizi. Hamelesi olduğumuz hakikatten utanmamızı bekliyorlar. Taşıdığı cevheri kabukları arasında boğan talihsiz bir çekirdeğin yazgısını yazmak istiyorlar alnımıza.

Hayır, bin kere hayır! Biz de uyanacağız sadık rüyamıza. Bizden doğacak elbet Kelimetullah… Söz’e hameleyiz biz; kimse bizi öbür türlüsüne inandıramaz. Bir bitki gibi bizi de büyütecek Halık’ımız dünya toprağından. Neşvünemamız senin gözünde başladı bile ey annemiz. Dal budak saldı ümidimiz çoktan… Gözlerine değer bir baharın eşiğindeyiz.

OCAKLARIMIZIN GİZLİ KÖZÜ

Ey Meryem, hep aradığımız anne çığlığımız ey, küllenmiş ocaklarımızın gizli közü ey, öyle özledik, öyle özledik ki senin şaşırmız yüzüne fısıldanan teselliyi duymaya: “Öyle bilirsin ama bu Rabbine kolay!”

Sebeplerin çölüne bırakmadı seni Rabbin. “Bittim” dediğin yerde, “Yettim” dedi. Vardır bize de bir hurma dalı elbet. Seni gündemimiz eyleyen Rabbimizin Söz’üdür tutamağımız.

Serin bir rüyanın hatırına değil mi şu çektiğimiz dünya sancısı… İşte, kıyısına çekildik dünyanın. Bir hurma dalına tutuna tutuna kendi İsa’mızı doğurma heyecanındayız. Senin ağzından duyalım müjdeyi ey Meryem: “Kadir’dir Allah elbet… Rahim’dir de! Rabbine kolay imkânsız bildiklerin…” de!

Can kulağımız sende… Duyduğunu duyur bize:

“Öyle sanırsın ama bu Rabbine kolay…”

 

Kaynak: Senai Demirci