Hal böyle olunca insan sürekli bir boşluğa düşecektir. Manevi eksiklik hissedecektir. Bu eksikliği yalnızca ve yalnızca sevmeye Yüce Allahtan başlayarak kalbindeki en büyük payı Yüce Allah’a ayırarak dolduracaktır. İnsan sevmeyi bilen bir varlıktır. Çünkü şuur sahibidir. Ve her zaman kalbindeki ilk sıraya Yüce Allah’ı koymalıdır.

Kişi sevme kabiliyetiyle bir de yaradılanı (kul’u) sevmek isterse ve bu sevgiyle rıza-ı ilahiyi isterse işte o vakit seveceği kulun da ilk sırası Yüce Allah’a ayrılmış olmalıdır. Çünkü Rabbini seven kulunu da sever. Rabbini sevmeyen ise kulunu da sevmez. Neden mi? Çünkü İnsan mahlukatın en şereflisi olarak yaratılmış ve sayısız nimetlere ve Allah’ın kelamına (Kuran’ı Kerim’e) muhattap kılınmıştır.

Ve insan onu Yaradan’a ve bu güzel nimetlere bir teşekkür etmek niyetiyle Rabbini sevmiyorsa O’nun rızasını kazanmak için çabalamıyorsa emirlerine uyup, yasaklarından sakınmıyorsa bil ki Rabbine nankörlük ediyor. Kainatın ve küçük kainat olan insanın yaratıcısına sevgi beslemeyen bir kul, yaratılan’a (kul’a) sevgi beslemeyez.

Rabbimiz Seni(c.c.) sevene sevdir bizi. Rızanı kazanan kullarından eyle bizi. “Ya Baki Entel Baki” diyerek kalbindeki ilk sıraya Senin(c.c.) sevgini yerleştirenlerden eyle bizi.

Yazan: Büşra Örs