İnsanlar amelleriyle değil, Allah’ın(cc) lütfu ile cennete gireceklerdir.

 Müslümanlar umut ve korku arasında yaşarlar. 

“Bir kişi hariç, bütün insanlar cennetliktir” denilse Müslüman kendisini o bir kişiden sayacak kadar ( ben miyim acaba diyecek kadar)Allah’ın(cc) azabından  korkar.  Aynı şekilde, “bir kişi hariç bütün insanlar cehennemliktir” denilse o insan kendisini cennetlik kabul edecek kadar( Allah,  cennetine koyacak kul ben olabilirim diyecek kadar) Allah’ın rahmetini ve cennetini umut eder.

İşte Müslümanların umut ve korku arasındaki uç noktalar, bu kadar yakın ve bu kadar uzaktır.

Bunun için de Kelam kitaplarında , “el-emnu küfrün, velye’su küfrün(Allah’ın rahmetinden umudu kesmek ve azabından emin olmak küfürdür- dinin dışına çıkmaktır-)” denilmiştir.

 Cennet ve cehennem hiç kimsenin tekelinde değildir. Hiç kimse de bu noktada trafik memuru değildir.

“Bir köpeğe yapılan iyilikle cennete, bir kediye yapılan kötülükle de cehenneme gidilebilir.”

Bu konuda Peygamberimiz(sav),” susuz kalmış bir köpeğe kuyudan ayakkabısı ile su çekip, köpeğin susuzluğunu gideren kadının cennete, kediyi evinde hapsedip açlıktan ölmesine neden olan kadın da cehenneme  gitmiştir” buyurmuştur.

İnsanlar amelleri ile sevap ve günahlarını büyütmemeli ya da küçümsememelidir.

Yaptıkları günahları küçümsememeli ve derhal tevbe etmelidir. Her  zaman Allah’a(cc)  karşı acziyetlerini gönüllerinde ve dillerinde ifade etmelidirler. 

Aynı şekilde yaptıkları ibadet ve işlemiş oldukları hayırları abartmamalı, insanlara ve hatta yüce Allah’a(cc) sitem etmemelidirler.

Hele hele hiç övünmemelidirler.

Her şey Rabbimizin emrinde ve dileğindedir.

 

 

Yazar: Ali Genç