Cenâb-ı Hak buyuruyor ki:

“Peygamber, müminlere kendi canlarından daha yakındır…” (Azhâb, 6) Rasûlullah (sav) buyuruyor:

“Nefsim kudret elinde olan Allâh’a yemin olsun ki; sizden biriniz, ben kendisine anasından, babasından, evlâdından ve bütün insanlardan daha sevimli olmadıkça hakikî mânâda îmân etmiş olamaz.” (Buhârî, Îman, 8) Ab­dul­lâh bin Hi­şâm’ın an­lat­tı­ğı şu ri­vâ­yet, Ra­sû­lul­lâh’a mu­hab­be­tin han­gi se­vi­ye­de ol­ma­sı ge­rek­ti­ği­ni gös­ter­me­si ba­kı­mın­dan çok mâ­ni­dâr­dır:

“Bir defâsında Rasûlullah (sav) ile birlikte bulunuyorduk. Rasûl-i Ekrem, orada bulunanlardan Hz. Ömer’in elini avucunun içine almış oturuyordu. O sırada Ömer (ra):

“–Yâ Rasûlullah! Sen bana canımın dışında her şeyden daha sevgilisin!” diyerek Rasûlullah’a olan muhabbetini ifâde etti. Onun bu sözüne karşılık Rasûlullah (sav) Efendimiz:

“–Hayır, ben sana canından da sevgili olmalıyım!” buyurdu. Hz. Ömer (ra) hemen:

“–O hâlde Sen’i canımdan da çok seviyorum yâ Rasûlullah!” dedi. Bunun üzerine Rasûlullah (sav):
“–İşte şimdi oldu.” buyurdu. (Buhârî, Eymân, 3)

 

(Osman Nuri Topbaş, Hazret-i Muhammed Mustafa (sav)-1)