İdris Günaydın, "Çocuklarımızı istikbalde, ellerinde çantalarıyla Türkiye’nin doğusunda batısında, dünyanın her yerinde karşılaşacakları nice Klaus’lara yardım edecek, elinden tutacak, İslam’ı onlara tebliğ edecek birer aslan olarak yetiştirsek ne güzel olur değil mi?" tavsiyesinde de bulunduğu bugünkü yazısından bir bölüm şöyle...

"Kıymetli okuyucu!
Gelin beraber bir Allah sözü (ayet) zumlayalım da üzerinde biraz düşünelim:
Ayet: Hud Suresi 117:
“Kasabaların halkı kendilerini ıslah edip kurtulmayı düşünmek yerine başkalarını ıslah etmeyi düşünselerdi Allah o kasabaları batırmayacaktı.” (İbn-i Kesir Tefsiri.)
Bugüne çok güzel ışık tutuyor bu ayet.
Ey İslam âlemi! Çocuğumu kurtarayım ama sadece dini eğitim görsün, öbür ilimlerden bigâne kalsın, düşüncesi eksik bir düşüncedir.
Sen çocuğuna “emsile, bina” öğretirken, “maksut ile avamil” ile onu kurtarmaya çalışırken gâvurun çocuğu muazzam teknolojik aparatlar üretir ve senin çocuğunu iman yönünden bir deri bir kemik haline getirir!
Böyle söylemem, çocuklarımızın dini eğitim görmesinin lüzumsuz olduğu anlamına gelmiyor. Bunun için İmam Hatipler var. Proje hafızlık okulları var, yaz Kur’an kursları var. Elbette orada okusunlar. Benim kastım, çocuğu küçük yaşta alıp illa medrese usulü okutacağım diyerek gelecekte belki ünlü bir bilim insanı olabilecek çocuklarımızın yeteneğini başka bir tarafa yönlendirmek isteyenlere.
•
Herkes yekdiğerine ufacık da olsa bir iyilik yapacak kadar imana, imkâna sahip. Dikkatimizi oraya teksif etmemiz gerekmez mi?
Bizler Kur’an’ın ifadesiyle: “Hayra çağıran, hayır eden bir topluluk değil miyiz?” (Al-i İmran/110)
2007/2011 yılları arasında Almanya’da bulundum. İlk gittiğim yer Mössingen adlı bir ilçe idi. El an Almanya’nın Krefeld kentinde İmam-Hatiplik yapan ve Türkiye’de İlahiyatı bitirmiş, iyi bir Hafız Muharrem Yazıcı adlı bir arkadaş, evlilik yoluyla Almanya’ya gitmiş ve zaman zaman camiye gelip bana yardımcı oluyor.
Bir sabah evine kahvaltıya çağırdı. Gittim. Kahvaltıdan sonra bir hayli sohbet ettik. Beni uğurluyor. Evin önündeyiz. Karşıdan yaş itibariyle yaşlı, görüntü itibariyle dinç bir Alman geldi, selam verdi ve bizimle muhabbete başladı.
Beni sordu. Muharrem Hoca da İmam Hatip olduğumu söyleyince, Muharrem Hocaya işaret ederek: “Çok iyi bir insan bu!” dedi. El kol işaretleriyle de sözlerini destekledi.
Muharrem Hocaya sordum: “Ne yaptın ki bu iltifata mazhar oldun?”
- Bir şey yok, dedi. Bazen merdivenden çıkarken pazar poşetlerini elinden alıyorum. Bazen yaptığımız yemekten bir tabak götürüyorum… o kadar. Görünce selamlaşıp hal hatır soruyorum!
•
Klaus, İkinci Dünya Savaşında Alman ordusunda üst düzey bir teknik personel. Seksen küsur yaşında. Çocukları kendisini terk etmiş. Hanımı ölmüş. Yüksek emeklilik maaşı alıyor. ‘Yaşlılar Evi’ne gitmek istememiş. Kendi evinde oturuyor. Yaşlı olduğu için pazara gidemiyor. Pazar ve mutfak ihtiyacını karşılayamıyor. Ev içi işlerini yapamıyor. Çoğu zaman aç…
Klaus’un kaldığı binada komşusu iki yaşlı kadın daha var. Onlar da Yaşlılar Evine gitmemişler ama kendi ihtiyaçlarını görüyor, yemeklerini yapıyorlar.
Klaus’a zaman zaman yardım ediyorlar ama çoğunlukla kızgınlar. “Neden Yaşlılar Evine gitmiyor?” diye.
Bir hemşiremiz bu iki kadının evini temizliğe gidiyor. Caminin müdavimi, çocuğu da öğrencim.
Klaus’u da orada tanımış.
Müslüman Türk’ün vicdanı başka vicdan, merhameti başka merhamettir. O yaşlı adamın hallerini öğrenmiş. Evini bilabedel temizlemeye başlamış. Pazar alışverişi yapıp dolabına yerleştirmeye başlamış. Yemeğini yapıp hazır etmeye başlamış.
Kendi merhametinin bir nişanesi olarak…
Klaus sürekli: “Sen çok iyi bir insansın. Sen çok iyi bir insansın” derken o da bir seferinde: “Müslüman olsan çok iyi olur” demiş."

...YAZININ DEVAMINI OKUMAK İÇİN...