Â’râf Sûresinin 11 ve 12. Âyetlerinde,

daha önce melekler arasında bulunan ve bir çok nimete kavuşan şeytanın, bu nimetlere şükredeceği yerde nankörlük ettiği, bunu bir üstünlük ittihaz ederek ilâhî emre karşı çıktığı ve bu sebeple Âdem’e secde etmediği anlatılır.

Tâha Sûresinin 116. Âyetinde,

Âdem -aleyhisselâm- ve Havva vâlidemize düşman olan şeytanın, mü’minlerin de düşmanı olduğu, Hazret-i Âdem’in şeytana uyması sonucunda cennet ve içindeki nimetlerden mahrum kalarak sıkıntı, ızdırap ve meşakkat yurdu olan dünyaya gönderildiği anlatılır. Aynı şekilde dünya hayâtında şeytana uyanların da bir çok sıkıntı ızdırap ve pişmanlıklarla karşılaşacağına ve aynı hataya düşmemesi için âdemoğluna bir tenbih vardır.

İsrâ Sûresinin 61. Âyetinde,

 Şeytanın Âdem’e secde etmekle imtihan edilmesi hâdisesinde, onun küfür ve azgınlığının arttığına dikkat çekilmiştir. Çünkü şeytanın Cenâb-ı Hakk’a meydan okuyarak isyan ve küfründe inat etmesi, ona tevbe kapısının kapanmasına sebep olmuştur. Hâlbuki Âdem aleyhisselâm’ın, cennetten tard edildikten sonra işlediği günahı kendisine isnâd edip hemen tevbe kapısına yönelmesi, onun bağışlanmasına neden olmuştu.

Kehf Sûresinin 50. Âyetinde,

Allah Teâlâ, insanların önüne iki tercih koymaktadır. Bunlardan biri Rabbine itaat eden meleklerin, diğeri de Rabbine isyan eden ve cinlerden bir varlık olan şeytan ile onun zürriyetinden gelenlerin yoludur. Cenâb-ı Hak ise bizden, dostun yoluyla düşmanın yolu arasında bir ayırım yaparak dostun yolunu tercih etmemizi istemektedir.

Bakara Suresinin 34. Âyetinde

Şeytanın gururlanıp her şeyi hakkıyla bilen Allah Teâlâ’nın ilmini hiçe sayarak inat, cehâlet ve inkâr bataklığına düştüğü anlatılmaktadır.

 

 Kaynak: Osman Nuri Topbaş/  Nebiler Silsilesi – 1