Tüm baş sağlı dileyenlerin arasında en özeli de Sayın Cumhurbaşkanımız Recep Tayip Erdoğan oldu.

Kendisi Türkiye ye döner dönmez beni bizzat aradı. Dürüstçe söylemek gerek çok duygulandım. Taziye mektubu gelir belki diye düşündüm ama hayır. Bizzat aradı, baş sağlığı diledi.

ERDOĞAN SINIF ARKADAŞINI UNUTMADI

Babamın yıllarca tarzıyla, üslubuyla, arkasından çevrilen birtakım dolaplarda arkasında durduğu için teşekkür etti.  Kendisine ben uzun yılladır tanışık olduklarını bildiğimi söyledim. “Daha siz ilk başbakan olmadan evvel, babam sizi televizyonda izledi ve ardından 'Bu adam başbakan olacak' demişti. Neden onun başkan olmasını istiyorsun diye sorduğumda. 'Arkadaşım çünkü onunlar beraber üniversitede okumuştuk' demişti." Diye paylaştım Cumhurbaşkanı ile.

“Kendisi ile en son İsrail ziyaretim de görüşmüştük” dedi. Artından Annemin hatırını sordu, “Kendisi hala şokta, çok ani oldu hiç beklemiyorduk” dediğimde yetinmeyerek beni teselli etti “Maalesef hayat böyle işte."

Ardından Türkiye ye gelip gelmediğimizi sordu. “Doğrusunu söylemek gerekirse geliyoruz hatta haftaya belki gelme ihtimalimiz var” dememin üzerine şöyle bir yanıt verdi “Bu aradığım telefon numarası ekranında gözüküyor, onu kaydet benim özel kalemimin telefon numarası bu, geleceğiniz zaman haber ver görüşelim. İlla Ankara'da olmak zorunda değil İstanbul'da da olabilir” dedi.

Kendisine tekrardan çok teşekkür ettim.

ERDOĞAN'IN TELEFONU DUYGULANDIRDI

Şimdi politikayı bir yana bırakalım, kişisel fikirleri bir yana bırakalım Cumhurbaşkanın arayıp dostça candan (ve içten idi) baş sağlı dilemesi beni duygulandırdı. Aynı şekilde babamın İsrailli gazeteci dostlarını da bu telefon görüşmesi hakkında Rafael Sadi anısına röportaj yapmamı istediler. Abim mezar başında bir söz vermiş “bu yolu devam ettirmek için elimizden gelen her şeyi yapacağız." Diye.  Hayır diyemedim.