VAHYİN DİLİNDEN

(٩) يَٓا اَيُّهَا الَّذٖينَ اٰمَنُوا لَا تُلْهِكُمْ اَمْوَالُكُمْ وَلَٓا اَوْلَادُكُمْ عَنْ ذِكْرِ اللّٰهِۚ وَمَنْ يَفْعَلْ ذٰلِكَ فَاُو۬لٰٓئِكَ هُمُ الْخَاسِرُونَ

(١٠) وَاَنْفِقُوا مِمَّا رَزَقْنَاكُمْ مِنْ قَبْلِ اَنْ يَأْتِيَ اَحَدَكُمُ الْمَوْتُ فَيَقُولَ رَبِّ لَوْلَٓا اَخَّرْتَـنٖٓي اِلٰٓى اَجَلٍ قَرٖيبٍۙ فَاَصَّدَّقَ وَاَكُنْ مِنَ الصَّالِحٖينَ

(١١) وَلَنْ يُؤَخِّرَ اللّٰهُ نَفْساً اِذَا جَٓاءَ اَجَلُهَاؕ وَاللّٰهُ خَبٖيرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ

Esirgeyen, bağışlayan Allah'ın adıyla

(9) Ey iman edenler! Mallarınız da çocuklarınız da sizi Allah’ı anmaktan alıkoymasın. Bunu yapanlar mutlaka hüsrana uğramışlardır.

(10) Her birinize ölüm gelip, “Rabbim! Ne olur bana azıcık daha süre tanısan da gönüllü yardımlarda bulunsam ve iyi kişilerden olsam!” diye yalvarmadan önce size verdiğimiz rızıklardan başkaları için de harcayın.

(11) Allah, eceli gelince hiç kimsenin ölümünü ertelemez. Allah yapıp ettiklerinizden tamamen haberdardır.

(Münâfikûn Suresi)         (Meâl Kaynak: Diyanet İşleri Başkanlığı)

TEFSİRİ: 

Kur’an’da, yer yer dünyaya aşırı düşkünlük göstermenin tehlikelerine ve dünya hayatının varlık sebebi olan sınavın icaplarından olarak insana bazı şeylerin câzip gösterildiğine sık sık değinilir. 9. âyetten açıkça anlaşıldığı üzere burada kişiye yüklenen ödev, onun ailesiyle ilgilenmemesi, kazanç sağlayıcı işlerle meşgul olmaması değil, hayatın tabii akışı içinde ve insanın doğasının bir gereği olarak zaten gösterilmekte olan bu ilgi ve meşguliyetin, hayatın gerçek anlamını unutturacak ve Allah’a kul olma bilincini yitirmeye sebep olacak bir sapmaya yol açmamasıdır (ayrıca bk. Âl-i İmrân 3/14; Enfâl 8/28; Sebe’ 34/37; Tegābün 64/14).

İnsan kendisini dünya telâşının anaforuna kaptırırsa, âhiret için bir şeyler yapmak gerektiğine inansa bile, henüz önünde uzun bir ömür bulunduğunu düşünüp varlık amacına ilişkin görevlerini ileriye erteleme gibi yanılgılara kapılır. Değişmez gerçek olan ölümle yüz yüze geldiği zaman ise kendisine ek süre verilmesi için yalvarır. Ama sınav süresi dolmuş, artık sıra değerlendirmeye gelmiştir (bu konuda benzer bir tasvir için bk. Mü’minûn 23/99-100; “ecel” hakkında bk. En‘âm 6/2; A‘râf 7/34).

7. âyette münafıkların başkaları için ve Allah yolunda yapılan harcamalar (infak) konusundaki hasis tutumları kınanmıştı; burada ise insanı lâyık olduğu yerde tutacak olan iki temel davranışa vurgu yapılmaktadır: 1. Allah’ı anmayı yani O’nun kulu olduğunu unutmamak, 2. Sahip olduğu imkânları gönüllü olarak başkalarıyla paylaşmaya çalışmak. 

İnsanî değerler bakımından düşük düzeyde olan bireyler ve toplumlar, başkalarından ne koparabilecekleri, bu açıdan yüksek düzeyde olanlar ise başkalarına ne verebilecekleri üzerinde yoğunlaşırlar. İnsanlık tarihindeki çekişmelerin ve geliştirilen sosyal düzenlerin özü de bu iki noktadan bağımsız değildir (infak hakkında bk. Bakara 2/245, 254, 261).

Kaynak : Kur'an Yolu Tefsiri Cilt: 5 Sayfa: 366

 

ALLAH RESULÜ'NDEN (Sallellahu Aleyhi ve Sellem)

"Açıktan günah işleyenleri anlatmaktan niçin çekiniyorsunuz?

 İnsanlar onları ne zaman tanıyacak?

 Onların kötü eylemlerini anlatın ki, insanlar onlardan sakınsınlar, zarar görmekten korunsunlar."

Kaynak: Kenzu’l-Ummal, H. No: 8069
 

GÜNÜN SÖZÜ: 

 

GÜNÜN FOTOĞRAFI:


      
                  Şanghay'ın Üçlü Kulesi 

 

KISSADAN HİSSE: 

ŞAŞARIM!

Geçici evi donatıp, kalıcı evi ihmal edene ŞAŞARIM.

Dünyada yoksul hayatı yaşayıp, ahirette zenginler gibi hesaba çekilecek olan cimriye ŞAŞARIM.

Ölüm peşinde iken, gaflette olana ŞAŞARIM.

Sağlık sıhhati görmeyip, başka şeylere imrenenlere ŞAŞARIM.

Daha dün bir damla su iken, yarın da bir leşe dönüşecek olan kimsenin büyüklenmesine ŞAŞARIM.

Allah'ı tanımayıp da, korkulu ve endişesi olmayana ŞAŞARIM.

Eceli elinde olmayan, ham hayallerin peşinde nasıl koşar ŞAŞARIM.

Yarattıklarını görüp dururken, Allah hakkında kuşku duyana ŞAŞARIM.

Başına gelen ve belaları önleyemeye gücü yetmeyen, korktuğundan nasıl güvende olur ŞAŞARIM.

Elinde af dilemek gibi bir imkan varken, Allah rahmetinden ümit kesene ŞAŞARIM.