VAHYİN DİLİNDEN

بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ

وَكُلَّ اِنْسَانٍ اَلْزَمْنَاهُ طَٓائِرَهُ فٖي عُنُقِهٖؕ وَنُخْرِجُ لَهُ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ كِتَاباً يَلْقٰيهُ مَنْشُوراً 

اِقْرَأْ كِتَابَكَؕ كَفٰى بِنَفْسِكَ الْيَوْمَ عَلَيْكَ حَسٖيباًؕ 

 
RAHMAN VE RAHİM OLAN ALLAH'IN ADIYLA

"Her insanın sorumluluğunu omuzuna yükledik. Kıyamet gününde insana, açılmış vaziyette önüne konulacak olan bir kitap çıkaracağız."

“Oku şimdi kitabını! Bugün kendini yargılamak üzere kendi nefsin yeter!”

İsra Suresi, 13-14
Meâl Kaynak: Diyanet İşleri Başkanlığı

ALLAH RASULÜ'NDEN ﷺ  (Sallallahu Aleyhi ve Sellem)

“Allah, altmış yıl ömür verdiği kişinin mazeret gösterme imkânını ortadan kaldırmıştır.” (Buhârî, Rikak 5)

 GÜNÜN SÖZÜ

“İnancında eğrilik olan bir gün düzelebilir...
 Fakat, inancının doğru olduğunu sanan asla düzelemez.”

KISSADAN HİSSE / KISA DİNİ NASİHATLER

İhtiyaçları Kadar Alırlardı

Emîr Sultan hazretlerinin çok talebesi vardı. Bunlardan bâzıları gündüzleri oruç tutar, geceleri de sabaha kadar namaz kılarlardı. Haftada bir gün Emîr Sultan hazretlerine gelip, ihtiyâçlarını alıp giderlerdi. Aldıkları ile bir hafta boyunca idâre ederlerdi. İhtiyaçları bitince, yine gelir alırlardı. Bir gün bu talebelerin biri, Emîr Sultan’ın huzûruna gelerek, elini öptü.

 

Emîr Sultan talebesine;

 

“Bulunduğunuz yerdeki müslümanlar iyiler mi? Hâlleri nasıldır?” diye sordu.

 

Talebe;

 

“Sizin himmetinizle, sıhhat ve selâmetteler, hepsi duâcınızdır.” deyince,

 

Emîr Sultan elini cebine soktu ve bir akçe çıkardı. O talebesine verdi ve;

 

“Bizden onlara selâm söyle, biz hayatta olduğumuz müddetçe bu akçe ile yetinsinler. Bize duâ etsinler. Başkalarına muhtâc olmasınlar.” dedi.

 

O talebe, o bir akçeyi alıp, arkadaşlarının yanına geldi ve onlara;

 

“Emîr Sultan hazretlerinin size selâmı var.” dedi.

 

Hepsi selâmı ayakta alarak;

 

“Sultan hazretleri ne buyurdular?” diye sordular.

 

Bunun üzerine o talebe;

 

“Emîr Sultan hazretleri bir akçe verdi ve;

 

“Ben ölünceye kadar bununla iktifâ etsinler, kimseye muhtâc olmasınlar.” buyurdu.” dedi.

 

Bu söz üzerine hepsi dünyâ malından soğudular. Kimseden bir şey almaz oldular. Pencerelerinde bir kutu vardı. Kimin ihtiyâcı olursa, o kutunun içinden bir akçeyi alır, iftar için herkese bir mikdâr ekmek ve üzüm alıp, onunla oruçlarını açarlardı. Ertesi gün o akçe yine yerinde dururdu. Emîr Sultan vefât edinceye kadar ihtiyaçlarını böyle karşıladılar. O akçe yerinden hiç eksilmedi.