Kaleminden çıkan satırlarla, Türk milletinin istiklal mücadelesine adını altın harflerle yazdıran Mehmet Akif Ersoy, İstiklal Marşı’nın kabulünün 104. yıl dönümünde rahmetle anılıyor.

İstanbul Fatih’teki Sarıgüzel Mahallesi’nde 20 Aralık 1873’te dünyaya gelen Ersoy, eğitim hayatına 4 yaşında ilçedeki Emir Buhari Mahalle Mektebinde başladı.
Üç yıl süren eğitiminin ardından Fatih İbtidaisine geçen ve babasından Arapça ders almaya başlayan Ersoy, eğitimini Fatih Merkez Rüştiyesinde sürdürdü.
Fatih Camisi’ndeki Farsça derslerini de takip eden Ersoy, eğitimi boyunca Türkçe, Arapça, Farsça ve Fransızcada hep birinci oldu.

Milli Şair ünvanını aldı

Birinci Meclis’te 1920-1922 yıllarında Burdur milletvekili olarak yer alan Ersoy, 1921’de Ankara’da Taceddin Dergahı’na yerleşti.

O dönem düzenlenen ulusal marş yarışmasına katılan Mehmet Akif’in orduya ithaf ettiği İstiklal Marşı, 17 Şubat’ta Sırat-ı Müstakim ve Hakimiyet-i Milliye’de yayımlandı.

Akif’e “İstiklal Şairi” ve “Milli Şair” ünvanlarını kazandıran İstiklal Marşı, dönemin Milli Eğitim Bakanı Hamdullah Suphi Bey tarafından Meclis kürsüsünden okunduktan sonra, 12 Mart 1921’de milli marş olarak kabul edildi.

Akif, ödül olarak verilen 500 lirayı Hilal-i Ahmer (Kızılay) bünyesinde, kadın ile çocuklara iş öğreten ve cepheye elbise diken Dar’ül Mesai vakfına bağışladı. Ersoy’un İstiklal Marşı’nı kaleme aldığı Ankara’daki Taceddin Dergahı da şairin İstanbul ile bağı nedeniyle 2011’de Bağcılar Belediyesinin girişimleriyle kente taşındı.

Yaşam tarzı hem mesleki hem de edebi kimliğini yansıtan bir dengedeydi

Başkentteki tarihi yapının birebir ölçüleriyle inşa edilen Taceddin Dergahı Mehmet Akif Ersoy Müzesi, 63’ü orijinal olmak üzere 237 esere ev sahipliği yapıyor.
27 Aralık 1936’a ebediyete irtihal eden Ersoy’un cenazesi, Beyazıt Camisi’nde kılınan namazın ardından Edirnekapı Mezarlığı’na defnedildi.

Tarihçi ve yazar Mehmet Dilbaz, Akif’in İstanbul’daki gündelik yaşamının, disiplinli, çalışkan ve düşünce dolu bir hayatın izlerini taşıdığını ifade etti. Dilbaz, “Onun yaşam tarzı hem mesleki hem de edebi kimliğini yansıtan bir denge üzerine kuruluydu. Sabahları erken saatlerde uyanır, namazını kılar ve güne düşünerek başlardı. Sabah saatlerini genellikle kitap okumak, şiir yazmak veya ders çalışmak için kullanırdı.” dedi.