VAHYİN DİLİNDEN

(٧٧) وَابْتَغِ فٖيمَٓا اٰتٰيكَ اللّٰهُ الدَّارَ الْاٰخِرَةَ وَلَا تَنْسَ نَصٖيبَكَ مِنَ الدُّنْيَا وَاَحْسِنْ كَمَٓا اَحْسَنَ اللّٰهُ اِلَيْكَ وَلَا تَبْغِ الْفَسَادَ فِي الْاَرْضِؕ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ الْمُفْسِدٖينَ

Esirgeyen, bağışlayan Allah'ın adıyla

(77) Allah’ın sana verdiğinden âhiret yurdunu kazanmaya bak ve dünyadan nasibini unutma! Allah sana ihsan ettiği gibi, sen de insanlara ihsanda bulun. Yeryüzünde bozgunculuk çıkarmaya çalışma! Şüphesiz Allah bozguncuları sevmez.”

(Kasas  Suresi)         (Meâl Kaynak: Diyanet İşleri Başkanlığı)

TEFSİRİ: 

77. âyetteki öğüt, Allah’a ve peygamberine iman ederek aydınlanmış müminlerin öğüdüdür. Dünyadan nasibin unutulmaması iki şekilde anlaşılabilir:

a) Asıl amaç âhiret yurdunu kazanmaktır, ancak dünya nimetlerinden de meşru şekilde yararlanmak gerekir.

b) Bağlama daha uygun olan açıklama ise şöyledir: Dünya hayatı, ebedî âlemdeki hayata göre çok kısadır; kul bunu unutup dünya ebedî imiş gibi kendini ona kaptırmamalı, dünyasını âhireti için değerlendirmelidir.

Kaynak : Kur'an Yolu Tefsiri Cilt: 4 Sayfa: 245-246
 

ALLAH RESÛLÜ'NDEN (Sallellahu Aleyhi ve Sellem)

"Namaz kıldığında son namazınmış gibi kıl. Sonradan özür dileyeceğin bir şeyi söyleme. İnsanların elindeki şeylerden ümidini kes, bir beklenti içerisine girme."

Kaynak: İbni Mâce, Zühd, 15

GÜNÜN SÖZÜ:

GÜNÜN KARİKATÜRÜ:



KISSADAN HİSSE:

Hz. Adem (as.) ve İblis Âdem (a.s.) kimsenin Allah adını anarak yalan yere yemin edebileceğine ihtimal vermemişti. İşte bu sebeple de İblis’in sözlerine itibar etti. Çünkü kalbinde Allah’ın azametini hisseden bir mü’mine yakışan, birisi Allah adına yemin ettiği vakit onun doğruluğuna inanmaktır.

Âlimlerden birisi şöyle demiştir: “Bizi Allah’la aldatana aldanırız.” Bir hadiste ise şöyle buyurulmuştur: “Mü’min, saf ve kerem sahibidir. Facir ise hilekâr ve alçaktır.” (Ebu Davut, Edep, 6; Tirmizi, Birr, 41; Müsned, II,394)

İmam Kuşeyrȋ ne güzel söylemiştir: Âdem (a.s.) melekler tarafından kıskanılmış, hepsi tarafından ona secde edilmişti. Onun başında vuslat tacı, bedeninde keramet elbisesi, boynunda Hakk’a yakınlık gerdanlığı vardı. Yaratılanlardan hiçbiri mevkice ondan üstün değildi. Hiçbir kimse onun eriştiği yüceliklere ulaşamamıştı. Bir an bile kesilmeksizin ona:

 “Ey Adem, Ey Adem” diye daima iltifatla nidâ ediliyordu. Ancak işlediği bir hata yüzünden elbisesi soyuldu, bazı üstün meziyetlerinden arındırıldı ve mekânı değiştirildi, bütün işleri karıştı, Allah’ın her türlü ikramlara gark ettiği ilk insan, bir hata yüzünden böyle bir cezaya çarptırılırsa; birçok günah işleyen bizlerin hâli nice olur? (6. Cilt, sayfa 48, 52)