VAHYİN DİLİNDEN

وَيَوْمَ يُعْرَضُ الَّذ۪ينَ كَفَرُوا عَلَى النَّارِۜ اَذْهَبْتُمْ طَيِّبَاتِكُمْ ف۪ي حَيَاتِكُمُ الدُّنْيَا وَاسْتَمْتَعْتُمْ بِهَاۚ فَالْيَوْمَ تُجْزَوْنَ عَذَابَ الْهُونِ بِمَا كُنْتُمْ تَسْتَكْبِرُونَ فِي الْاَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ وَبِمَا كُنْتُمْ تَفْسُقُونَ۟

Esirgeyen, bağışlayan Allah'ın adıyla

(20) İnkâr edenler ateşe sunuldukları gün, (onlara şöyle denir:) “Dünyadaki hayatınızda güzelliklerinizi bitirdiniz, onların zevkini sürdünüz.
Bugün ise yeryüzünde haksız yere büyüklük taslamanızdan ve yoldan çıkmanızdan dolayı, alçaltıcı bir azapla cezalandırılacaksınız.”

(Ahkaf Sûresi)         (Meâl Kaynak: Diyanet İşleri Başkanlığı)
 

ALLAH RESÛLÜ'NDEN (Sallellahu Aleyhi ve Sellem)

“Zandan sakının; zira zan, sözün en yalanıdır. Başkalarının konuşmalarını dinlemeyin, mahremiyetlerini araştırmayın, alışverişte birbirinizin pazarlığını kızıştırmayın, birbirinizi çekememezlik yapmayın, birbirinize buğz etmeyin ve birbirinize sırt çevirmeyin. Ey Allah’ın kulları, kardeş olun!..”

Kaynak: Buhârî, Edeb, 58; Müslim, Birr, 28

GÜNÜN SÖZÜ: 

GÜNÜN KARİKATÜRÜ:




KISSADAN HİSSE:

(Bu olay gerçektir.)

Hırsızın biri, bir evin çatısına çıkar ve anten kablosunu keser.

Evin reisi tam televizyona dalmışken yayın kesilince, televizyonunu biraz kurcalar, görüntü gelmeyince de;

"Bozuldu herhalde" diyerek uyumaya geçer.

Ertesi gün adam işe gittikten sonra hırsız kapıyı çalıp adamın karısına;

"Yenge, beni abi gönderdi, televizyon bozuk, alın da bir bakın dedi" der.

Saf kadıncağız nereden bilsin, televizyonu verir tabiki...

Adam işten eve döndüğünde televizyonu yerinde göremeyince, meraklanıp sorar eşine.

Kadın durumu anlatınca da şok olur adeta.

Şaşkına dönen çift, nasıl böyle bir oyuna geldiklerine inanamazlar bir türlü...

Aradan birkaç gün geçer...

Aynı çift, balkonda çay keyfi yapmaktadır. Caddeden geçerken sırıta sırıta balkona bakan delikanlıyı gören kadın, heyecanla yerinden fırlar;

"İşte ordaa, televizyonu çalan hırsız buu" diye bağırmaya başlar.

Adam telaşla yerinden fırlar ve hırsızın peşine düşer. Pijamalarıyla ve yalınayak o caddeden bu caddeye koşturur durur...

Beş dakika sonra kapı çalar. Kadın kapıyı açtığında düzgün kıyafetli bir adam önce kendini tanıtır;

"Ben polis memuru Yaşar. Beyiniz az önce yakaladığı bir hırsızı emniyete teslim etti. Fakat pantolonunu ve cüzdanını evde unutmuş, onları almaya geldim."

Kadın çok sevinir bu duruma ve bir çırpıda koşar getirir pantolonu ve cüzdanı.

Aradan 15 dakika geçer ve adam koşmaktan bitkin düşmüş bir halde eve döner.

Kadının keyfi yerindedir ama... Adam içeri adımını atar atmaz boynuna sarılır:

"Helal olsun sana bey, bu yaşında nasıl da yakaladın o genç adamı, bravo sana."

Adeta burnundan soluyan adamın şaka kaldıracak hali yoktur:

"Dalgamı geçiyorsun benimle hanım, ne yakalaması? Tazı gibi koşuyo şerefsiz. Don, gömlek rezil etti beni yedi mahalleye."

Bir anda tüm neşesi kaçar kadının. Kısık bir sesle:

"Eee? O zaman o polis niye öyle dedi?" diye sorar.

"Hangi polis?"

"Pantolonunla cüzdanını almaya gelen polis."

"Neee? Yoksa onları da mı verdin?"

Sanki toplum olarak bu günümüzü anlatan bir hikaye gibi...!