İnceleme, plastik tozlarının kan, beyin, plesenta ve anne sütünden sonra artık kemik iliğinde bile tespit edildiğini ve özellikle kemik yenilenmesinden sorumlu kök hücreleri zayıflattığını gösteriyor.

Bu parçacıklar, kemik dokusunu parçalayan osteoklast hücrelerinin çoğalmasını körükleyerek dokunun gücünü azaltıp kırılganlığı artırıyor; nitekim fare deneylerinde kemik büyümesinin durması ve patolojik kırıklar gözlemlendiği belirtiliyor.

Dünya çapında osteoporoza bağlı kırıkların 2050’ye kadar yüzde 32 artacağı öngörülürken, plastik kirliliğinin bu artışa “gizli” bir katkı sunabileceği düşünülüyor. Bulgular, fiziksel aktivite ve kalsiyum gibi klasik önlemlerin yanına plastik maruziyetini azaltma stratejilerini de eklememiz gerektiğine işaret ediyor.

Mikroplastiklerin kemik sağlığını tehdit eden kontrol edilebilir bir çevre faktörü olduğunun anlaşılması, kırık riskini düşürmek ve yaşlılıkta sakatlıkları önlemek için hem bireysel tercihleri hem de plastik politikalarını temelden değiştirebileceği için büyük önem taşıyor.