The Telegraph gazetesi, “Destansı Öfke” operasyonunun ABD’nin askeri gücünü ortaya koyduğunu yazdı. Gazete, Donald Trump’ın İran’daki gövde gösterisini ise Rusya ve Çin’in yalnızca izlemekle yetindiğini savundu.

İngiliz Telegraph gazetesinde yayımlanan bir rapora göre, İsrailli yetkililerin İran Dini Lideri ve başlıca yardımcılarının saldırının ilk 60 saniyesinde öldürüldüğünü duyurduğu "Destansı Öfke" operasyonunun başlamasıyla dünya bir dakika içinde değişti.

Makalenin yazarı Adrian Bloomfield, Tahran'ın merkezini hedef alan hassas güdümlü füzelerin sadece İran tarihinde uzun bir dönemi sona erdirmekle kalmadığını, aynı zamanda modern küresel sistemdeki güç gerçeğini de yeniden teyit ettiğini belirtti.

Bloomfield, İran'a yönelik saldırının, son yıllarda "çok kutuplu" bir dünya ve Amerikan hegemonyasının gerilediği yönündeki söylemlerin arttığı bir dönemde geldiğini ve ABD'nin askeri güç tahtında hala zirvede oturduğunu kanıtladığını ifade etti.

 

Amerika'nın Hegemonyasını Teyit Etmesi

Yazar, ABD Başkanı Donald Trump'ın iktidara dönüşünden bu yana bu ilkeyi vurgulamaya çalıştığını; geleneksel diplomasiyi ve bilindik uluslararası ittifakları aşan doğrudan bir yaklaşımla sert güç kullanarak sadece iki ay içinde iki farklı kıtada iki lideri (Venezuela'da Nicolas Maduro ve İran'da Ali Hamaney) devirmeyi başardığını kaydetti.

Rapora göre Moskova ve Pekin kendilerini etki edemez bir konumda buldu; Trump, onların Amerikan hegemonyasını sınırlayan küresel bir ittifak kurma hırslarını yıkarken, onlar sadece kenardan kınamakla yetindiler.

Bloomfield'e göre Hamaney'in ölümünün ardından Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin derin taziyelerini sunarak durumu "haince bir cinayet" olarak nitelendirip kınadı. Ancak Rus korumasına bel bağlayan tüm liderlere verilen mesaj netti: Füzeler düşerken Rusya'nın sunabileceği tek şey sempatiden ibarettir.

 

Savaş İmkansızı Başardı

Bloomfield, özellikle İran rejiminin daha önce nükleer alandaki ve Hizbullah'taki liderlere yönelik suikastlardan sonra güvenlik önlemlerini sıkılaştırdığı göz önüne alındığında, bu savaşın ilk aşamasının uzmanların imkansız olarak gördüğü şeyi başardığına inanıyor.

2011'de Libya'da olduğu gibi rejimin tepesine ulaşmanın aylarca sürecek sürekli bombardıman gerektirdiği inancının yaygın olduğunu belirten yazar, ancak yapay zeka ve gelişmiş insansız hava araçları kullanan modern Amerikan istihbaratının üstünlüğünün saklanmayı neredeyse imkansız hale getirdiğini ifade etti.

Bununla birlikte rapor, 2003'teki Irak işgali deneyimine atıfta bulunarak zaferi kutlamakta abartıya kaçılmaması konusunda uyarıyor; zira İran rejiminin ölümcül bir darbe alıp almadığı veya bu şoku atlatıp atlatamayacağı henüz belirsizliğini koruyor.

 

Barış Vaadi Uzak Bir Umut

Rapor ayrıca, 90 milyon nüfuslu İran'da devletin çökmesinin Kürtler, Araplar, Azeriler ve Beluciler arasında iç savaşlara ve etnik çatışmalara kapı aralayabileceği ve Trump'ın "Orta Doğu'da barış" vaadini ulaşılması zor bir hedef haline getirebileceği uyarısında bulunuyor.

Çin ve Rusya'ya gelince; merhum Dini Lider Ali Hamaney'in ölümü, bu ülkelerin stratejik kapasitelerinin sınırlarını ortaya çıkardı. Zira bu iki güç daha önce Tahran'a, gerçek bir fark yaratabilecek "S-400" veya "Su-35" uçakları gibi gelişmiş savunma sistemleri sağlamaktan kaçınmıştı. İki gücün İran'a sunduğu ekonomik ortaklık, Amerikan iradesi karşısında liderliğinin bekasını garanti altına almakta yetersiz kaldı. Bu dönüşüm, İran petrolüne bağımlı olan Çin için ekonomik riskler taşırken, aynı zamanda İran ve Kuzey Kore'yi de içeren Batı karşıtı bloğun güvenilirliğini zayıflatıyor.

 

Çin ve Rusya İzliyor

Sonuç olarak yazar, Rusya'nın gerilimden kaynaklanan yüksek petrol fiyatlarından yararlanabileceğini ve Pekin ile Moskova'nın Trump'ın "İran bataklığında" tökezlemesini bekleyerek bunu kendi çıkarları için kullanmayı umduğunu belirtiyor.

Bloomfield raporunu şu sözlerle tamamlıyor: Trump'ın izlediği rejim değişikliği politikasına rağmen, Putin konumunda kendini güvende hissediyor gibi görünüyor. Çünkü o, ABD Başkanı'nın muhatap olmayı tercih ettiği lider tipini temsil ediyor ve bu durum da çatışmayı büyük güçlerle doğrudan bir yüzleşmeden uzak, belirli nüfuz alanlarıyla sınırlı tutuyor.

Daily Ummah