Kısaca İslam; “Hayat Nizamı”dır. Dinimiz, özellikle İslam’ı kabul eden Müslümanlar için hayat prensiplerinin tümünü tesis eder. O prensiplerden biri de veli/dost ve sırdaş seçimidir. Yüce Allah: “Sizin dostunuz ancak Allah’tır, Resûlüdür ve Allah’ın emirlerine boyun eğerek namazı kılan, zekâtı veren mü’minlerdir.” (Mâide 5/55) buyurur.

Resûli Ekrem (s.a.s.), müminleri bir binaya şöyle benzetir: “Müminlerin birbirlerine olan bağlılığı, birbirine kenetlenerek inşa edilmiş bir binanın tuğlaları gibidir...” (Buhârî, Salat; Müslim, Birr)

Allah’u Teâlâ Kur’an-ı Kerim’de bildirdiği üzere veli edinmeye çok önem verir ve Müslümanın Müslümanlar dışında babası ve kardeşleri dahi olsa hiç kimseye sevgi ve muhabbette bulunmamalarını, dost edinmemelerini emreder.

 

“Ey iman edenler! Eğer küfrü imana tercih ederlerse, babalarınızı ve kardeşlerinizi bile dost edinmeyin. İçinizden kim onları dost edinirse, işte onlar, zalimlerin ta kendileridir.” (Tevbe 9/23)

Müslüman ikili ilişkilerde ve alternatifi yoksa ticari ilişkilerde ihtiyaca binaen müslüman olmayanlarla diyalog kurabilir. Onlar iyi geçinebilir, komşuluk vb. haklarını korur, çiğnemez. Ancak veli ve dost edinemez, sırrını veya Müslümanların sırlarını onlarla paylaşamaz.

Peygamberimiz ve sahabe-i kiram bu hususta çok titiz davranmış, bizlere örnek olmuşlar. Yeri gelmiş savaş ortamında baba ile oğul, kardeş ile kardeş karşı karşıya kalmış, buna rağmen savaşmaktan geri durmamışlar.

Savaş sonrası kimi Müslümanların baba, oğul ve kardeşleri Müslümanlara esir düşmüş. Bu durumda da esirlere iyi muamele dışında bir akrabalık güdüsüyle davranan olmamış. Zira Allah Teâlâ;

 

“Allah, iman edenlerin dostudur. Onları karanlıklardan aydınlığa çıkarır. Kâfirlerin velileri ise tâğûttur. (O da) onları aydınlıktan karanlıklara (sürükleyip) çıkarır. Onlar cehennemliklerdir. Orada ebedî kalırlar.” (Bakara 2/257) buyurur.

Bununla beraber İslam dini, barış ortamında anne babaya, akrabaya insani ilişkilerde iyi davranmayı tavsiye eder ancak küfür üzere, Allah’a isyan halinde olduklarında, bunu dikte ettiklerinde ise onları dinlemeyi, itaati yasaklar.

Diğer bir husus, dinimiz; küfrü tercih ettikleri müddetçe Müslümanların aleyhlerine olacaksa müslüman olmayanlarla, Yahudi ve Hıristiyanlarla ticareti de yasaklar, alternatif üretmelerini ister. Örneğin onların mallarını boykot etmek gerekir. Peygamberimiz ve sahabesi öyle yapmışlar. Zira böyle durumda onlarla yapılan her ticaret Müslümana karşı kullanılan silah olarak geri dönecektir.

 

Evet, Kur’an’ın haber verdiği Mü’minlerin özelliklerinden biri de Mü’minleri sadece veli ve dost edinmeleridir. Hele bugün, Müslümanlarla küfrün saflarının gittikçe daha da ayrıştığı, netleştiği bir dönemde ticari ilişkiler de dâhil her konuda Müslümanların dikkatli ve hassas olmaları dinî ve insani bir vecibedir. Netice olarak yukarıda ayette geçtiği üzere “Mü’minlerin dostu; Allah’tır, Resûlüdür, Allah’ın emirlerine boyun eğerek namazı kılan, zekâtı veren mü’minlerdir”.