Ahmet Hakan’ın bugünkü yazısının ilgili kısmı şöyle:

“Bugün Türkiye’de okumuş yazmışlar arasında şu iki şey var:

*

- BİR: Korkunç bir Osmanlıca cehaleti.

*

- İKİ: Korkunç bir Arapça nefreti.

*

Osmanlıca cehaleti şu düzeyde:

*

Osmanlıca denilenin Türkçe olduğunun farkında değiller.

Türkçe yazılabilen her cümlenin Arapça harflerle de yazılabileceğini bilmiyorlar.

ÖYLE CAHİLLER Kİ…

 Osmanlıca ile Arapçayı birbirine karıştırıyorlar.

İstiklal Marşı’nın orijinalinin Osmanlıca yazıldığının farkında bile değiller.

*

Arapça nefreti ise şu seviyesizlikte:

*

İngilizce: Kafasını gözünü kırarak konuşsalar da saygıda kusur etmezler.

Fransızca: Anlamasalar da işittiklerinde tatlı bir zevk alırlar.

İtalyanca: Bilmeseler de hayata bağlılığın göstergesi sayarlar.

Ama sıra Arapçaya gelince...

Harflerinden, yazılışından, telaffuzundan bile nefret ederler. İnsan bir dilden tiksinir mi yahu? Tiksiniyorlar resmen.

Biraz ırkçılık, çokça İslam alerjisi. Nefretlerinin nedeni bu.

İNGİLİZCE OKUNSA SESLERİ ÇIKMAZ

Profesörü de böyle siyasetçisi de böyle.

*

Denemesi bedava:

*

Karaman’da bir törende birkaç öğrenci, İstiklal Marşı’nın birkaç dizesini İngilizce okusun...

“Karaman’da Arapça İstiklal Marşı okundu” diye ortalığı inim inim inletenlerin bunu en küçük bir sorun haline getirme olasılığı sıfırdır.”