İşte Hüseyin Adalan'n kaleme olduğu o yazı;

Herkes gücün kimde olduğunu tartışıyor.

Kimse gücün ne olduğunu tartışmıyor.

Çünkü eski çağın gücü para değildi.

Asker de değildi.

Nüfuzdu.

Telefon açabilmekti.

Bir yere ulaşabilmekti.

Bir kapıyı açtırabilmekti.

Türkiye'de yüz yıldır görünmeyen bir aristokrasi vardı.

Soyadı aristokrasisi.

Makam aristokrasisi.

 

Çevre aristokrasisi.

İnsanlar seçimlerle hükümetlerin değiştiğini sandı.

Ama birçok masada aynı soyadları kaldı.

Aynı aileler.

Aynı çevreler.

Aynı ilişkiler.

Şimdi ilk kez başka bir şey oluyor.

Sistem sadakati, geçmişten daha değerli hale geliyor.

Soyadından daha değerli.

Çevrenden daha değerli.

Hatta servetinden daha değerli.

 

Bu yüzden önümüzdeki yılların en büyük çatışması iktidarla muhalefet arasında olmayacak.

Eski seçkinlerle yeni seçkinler arasında olacak.

Kameralar bunu göstermeyecek.

Manşetler bunu yazmayacak.

Ama büyük kavga burada yaşanacak.

Çünkü tarihte her dönemin sonunda aynı soru sorulur:

Ülkeyi kim yönetecek?

Bu kez farklı bir soru geliyor:

Ülkeye kimlerin yöneteceğine kim karar verecek?

Kapı tam burada açıldı.

Çoğu insan daha eşiğe bile gelmedi.

 

Türkiye'nin yeni dönemi bir seçim gecesi başlamayacak.

Bir güvenlik veya istihbarat atamasıyla başlayacak.

Çoğu kişi bunu sıradan bir bürokratik karar sanacak.
Haber değeri birkaç saat sürecek.

Ama o atamayla birlikte devletin öncelikleri değişecek.
Etkisi ise yıllar boyunca hissedilecek.

Terörle mücadeleden dış politikaya, yargıdan bürokrasiye kadar yeni bir çizgi oluşacak.

Bazı atamalar makamı doldurur.

Bazı atamalar ise bir dönemi başlatır.