İşte Araştırmacı Yazar Vedat Kat'ın kaleme aldığı o yazı;

Dinin kutsallığının, din görünümlü örgüt liderlerince servet transferine alet edilmesi yeni bir durum değil.

Tüm tarihi dönemlerde bu tarz dini sömüren tacirler hep varolagelmiştir.
Maalesef bu sömürü günümüzde de artarak devam ediyor.

Geçen gün bir habere denk geldim, sonra dönüp etrafıma baktım.
Nereye başımızı çevirsek aynı manzara:
Bir yanda hayat pahalılığıyla boğuşan, ay sonunu nasıl getireceğini kara kara düşünen gencecik insanlar, emekliler, işçiler...

Diğer yanda ise maneviyat, hizmet, sohbet diyerek yola çıkıp kısa sürede devasa birer holdinge dönüşen yapılar, altlarındaki milyonluk lüks araçlar, şatafatlı külliyeler.

​İnsan ister istemez soruyor:
Bu değirmenin suyu nereden akıyor?

​Sorunun cevabı aslında son derece basit ve bir o kadar da acıtıcı.

 

Bu servetler, gece gündüz çalışarak, alın teri dökülerek, risk alarak veya bir değer üreterek kazanılmıyor. Bağlıların, iyi niyetli vatandaşın, safça bir arayış içinde olan hayırseverlerin helal parasıyla birikiyor. Yani doğrudan birilerinin samimi inancı, bir başkasının sermayesi haline getiriliyor.

​Peki, işin dini ve vicdani boyutunda durum ne?

Kitabı ​açıp baktığımızda tablonun son derece net olduğunu görüyoruz.

​Bir kere Kur’an din üzerinden, din adamlığı sıfatını kullanarak halkın parasını haksız yere yiyenleri son derece açık ve sert bir dille kınar (Tevbe, 9/34).
Öyle muğlak ifadeler falan da yok; doğrudan bu tutumun büyük bir vebal olduğu vurgulanır.

​İkincisi, ilahi çağrının en temel ölçütlerinden biri şudur:
"Sizden hiçbir ücret istemeyenlere uyun" (Yasin, 36/21).
Bu kriter bugün için de, yarın için de geçerli.
Bir yerde maneviyat iddiası varsa ama arka planda sürekli bir para akışı, bir mülk edinme, bir bağış baskısı dönüyorsa orada bir durup düşünmek gerekir.

​Üstelik mesele sadece bireysel zenginleşmeyle de sınırlı değil.
Kur’an, zenginliğin ve servetin toplumun genelinde adil bir şekilde dağılmasını ister; mülkün sadece belirli bir azınlığın, zenginlerin arasında dönüp dolaşan bir güce dönüşmesini açıkça reddeder (Haşr, 59/7).

Paylaşmaktan kaçınan, cimrilik eden, kendi zenginliğini bir ayrıcalık gibi görüp kitlelerle eşitlenmek istemeyen anlayışları uyarır (Nahl, 16/71).

Bunlar ne yapıyor?

 

Ayetin tam tersini yaşam biçimi haline getiriyorlar.

​Sırtını dine yasla.
Garibanın cebine elini uzat.
Kutsal değerleri kalkan yap.
Servetine servet kat.
​Sonra da çık...
Kader de.
Kısmet de.
Şükür de.
​Garibana şükür tarifesi...
Kendilerine lüks tarifesi.

Bunlar başka ne yapıyor?

Cennetten arsa satıyorlar.
Emek ve bağış, gırtlağı sıkılan garibandan.
Parası, holdingleşen dergâhın liderinde.

 

Bu şeyhler, bu hocaefendiler emeğin değerini de bilmezler.
​Ter dökmezler.
Nasır bilmezler.
Fabrika bacasının dumanını yutmazlar.
Tarlada çapa sallamazlar.

​Ama bakarsın...
Filolar düzülmüş.
Şatolar dikilmiş.
Şirketler kurulmuş.
Holdingler büyümüş.

​Sorsan, "hizmet" ediyorlar.
Sorsan, "rızalık" alıyorlar.
​Emeği veren gariban.
Alın terini döken mürit.
Sermayeyi katlayan şeyh!

​Din; tüccarın kasasına kilitlenecek bir mülk değildir.
İnanç; sömürü çarkına çark edilecek bir pazarlama aracı değildir.

​Ücret istemeyenin peşinden gitmek yerine...

Kendi cebini dolduranın peşinden giden bir toplum...
Ne adalet bulabilir, ne huzur.
​Alın teri kurumadan hakkı vermek esasken...
Alın terini emerek saraylar kuranların saltanatı...
Ne acı bir durum...

​Sonuç

​Samimi inanç başka bir şeydir, o inancı bir kazanç kapısına, bir ticaret mekanizmasına dönüştürmek çok başka bir şeydir.

Din, kimsenin şahsi ikbalinin veya servet biriktirme hırsının aparatı olamaz.

Ücret talep etmeyen, sade, mütevazı, takvalı ve adil bir çizgiye dönmedikçe bu tartışmalar bitmez, bitmeyecek.

Vahyin emirlerine aykırı davranıp din üzerinden insanların emeklerini paralarını sömürmekte ısrar edenler ve bunlara destek vermeye devam edenler cehennemin yakıtı olurlar.
Bizden söylemesi...