Artvin'in Ardanuç ilçesine bağlı Bereket köyünde yaşayan doğuştan görme engelli Kemal Köse (74) ile kız kardeşi Süheyla Köse (56), yarım asrı aşkın süredir hayatı birlikte omuzluyor. Eğitime 36 yaşında başlayan Süheyla Köse, 50 yaşında aldığı üniversite diplomasını babasının kabrine götürdü.

Köy yaşamının günlük işlerini paylaşan iki kardeşin en büyük destekçileri, kardeşleri Muhammet ve Oktay Köse. Kemal Köse hayvanların bakımıyla ilgileniyor, odun kırıyor, soba yakıyor, bahçede çalışıyor. Köyü ve kullandığı yolları ezbere bilen Köse, 17 kilometre uzaklıktaki ilçe merkezine yürüyerek gidebiliyor.

Süheyla Köse yemek ve ekmek yapıyor, evi çekip çeviriyor, bahçeden ürün topluyor, süt sağıyor. O da ağabeyi gibi köyü ve evin etrafını ezbere biliyor.

Okuma hayalinin ilk adımı Ankara'daki yetişkin eğitimi oldu

Süheyla Köse'nin çocukluğundan beri en büyük hayali okumaktı. Bu hayali için ilk adımı 36 yaşında attı. Ankara'da katıldığı yetişkin eğitiminde kabartma yazı, bilgisayar ve bağımsız hareket eğitimi aldı, ardından ortaokul ve liseyi tamamladı. Üniversite sınavını da kazanarak Atatürk Üniversitesi Açıköğretim Fakültesi Halkla İlişkiler ve Tanıtım Bölümüne yerleşti.

Babasının isteğini diplomasıyla gerçekleştirdi

Süheyla Köse'nin eğitim yolculuğunda babası Latif Köse'nin desteği önemli yer tuttu. Latif Köse, ortaokul yıllarında ders kitaplarını kızına okudu. Üniversite öğrenimi sırasında kitapları aile üyeleri ve arkadaşları seslendirdi.

Kızını üniversite diplomasıyla görmeyi isteyen Latif Köse, Süheyla'nın mezuniyetinden önce hayatını kaybetti. Süheyla Köse'nin yaşam öyküsü, kardeşi Oktay Köse tarafından "Süsü" adlı çocuk kitabına da dönüştürüldü.

Okuma isteğinin çocukluk yıllarında başladığını anlatan Süheyla Köse, "Altı yaşındayken abilerim beni aşı için okula götürmüşlerdi. Çocuklar oyun oynarken 'Keşke ben de okula gelebilseydim' diye düşünmüştüm. Kalemin, silginin ve kitabın kokusu beni çok etkilemişti" dedi. Babasının bazen elektrikler kesildiğinde gaz lambasıyla okumaya çalıştığını hatırladığını da aktardı.

Köse, ailelere engelli çocuklarının eğitimine destek olmaları çağrısında bulundu: "Çocuklarına özgüven aşılasınlar. Onlara bir şeyler yapabilmeleri için yardımcı olsunlar. Hiçbir anne baba sonsuza kadar yaşamıyor."

Çocukların en azından kendilerine bir tas çorba koyabilecek, bir bardak su alabilecek kadar özgüven kazanmasını isteyen ve eğitimin önemini vurgulayan Köse, engelli arkadaşlarına da hayata küsmemeleri çağrısı yaptı: "Hayat o kadar da kötü değil, mücadeleye değer. Bir çiçeğin kokusu, bir kediyi kucaklamak, bir hayvana dokunmak bile hayata bağlanmak için bir sebep."

"Allah'a şükür kimseye muhtaç değiliz"

Köydeki yaşamlarını kendi imkânlarıyla sürdürdüklerini söyleyen Kemal Köse, "Allah'a şükür kimseye muhtaç değiliz. Kendimiz idare ediyoruz" dedi. Kız kardeşinin başarısından gurur duyduğunu belirten Köse, "Onu tebrik ediyorum. İyi işler yaptı, başardı. Bizim zamanımızda böyle imkânlar yoktu" diye konuştu.

Süheyla ve Kemal ile birlikte büyümenin hayata bakışını değiştirdiğini söyleyen Oktay Köse ise şunları dile getirdi: "Sağlıklı insanların bir olaya bakışıyla engelli bir insanın bakışını harmanlayınca ortaya farklı bir şey çıkıyor. Vicdani ve insani olarak farklı yetişiyorsunuz. Çevrenizdeki olaylara farklı gözle bakabiliyor, empati yeteneğiniz çok fazla gelişiyor."

Oktay Köse, kitabı yazma gerekçesini şöyle anlattı: "Bir engelli insanın da önü açılırsa neler başarabileceğini çocuklara örnek olsun diye yazdım."