Av. Yurdal Kılıçer
Demokratlar Platformu
Genel Sekreteri ​

Anadolu’nun herhangi bir köyünde, Güneydoğu’nun bir sokağında ya da İstanbul’un telaşlı bir meydanında insana dokunan o sıcaklığı hissettiğinizde anlarsınız ki her kültürün ve coğrafyanın gözyaşıyla, alın teriyle yazılmış kendine özgü bir hikâyesi vardır. Bu hikâyeler kendi tarihsel dinamikleri içinde yoğrulur. Bir toplumun yaralarını sarmak ve geleceğe güvenle bakmak istediğimizde, yalnızca başkalarının süslü reçetelerine bakamayacağımızı çok iyi biliyorum. Kendi tarihimizi, kalpten kalbe kurduğumuz o samimi bağları ve birlikte yaşama irademizi hesaba katmak zorundayız. Bizler, bin yıllık bu muazzam medeniyet birikimiyle, küresel odakların kirli piyonlarına ve içimizdeki vesayet sevdalılarına rağmen kendi yolumuzu çizecek imana ve kudrete sahip olduğumuza inanan insanlarız.

​Bu yaklaşım, dünyadan kopuk ya da değişime kapalı bağnaz bir düşünceyi asla temsil etmez. Aksine, başka coğrafyaların tecrübeyle ilişki kurarken kendi tarihsel birikimini, haysiyetini ve karar alma iradesini koruyabilen omurgalı ve vicdanlı bir duruştur. Başka ülkelerden kurum veya fikir almak tek başına bir eksiklik değildir. Asıl mesele, o fikirlerin bizim insanımızın vicdanında, yerel şartlarında ve toplumsal ihtiyaçlarında nasıl bir karşılık bulduğudur. Yerli ve millî bir perspektif, dışarıdan gelen her şeyi peşinen reddetmek değil, onu kendi milletinin süzgecinden geçirebilme basiretidir. En önemlisi de emperyalist masaların ve onların içimizdeki uzantılarının dayatmalarını bir kenara itebilme iradesidir.

 

​Batı’da dinî ve mezhepsel çatışmaların, feodal yapıların kanlı biçimde çözülmesinin, Aydınlanma düşüncesinin ve modern ulus-devletlerin ortaya çıkışının ne kadar sancılı süreçler olduğunu biliyoruz. Bu dönüşümleri tek bir sebebe bağlamak haksızlık olur. Modern devlet ve yurttaşlık fikirleri Avrupa’nın kendi iç hesaplaşmalarında doğmuş, ardından dünyaya yayılmıştır. Ancak bu yayılma süreci ne yazık ki her zaman masum bir alışverişle olmamış. Sömürgecilik, işgal ve büyük güçlerin acımasız rekabetiyle halkların canını yakmıştır.

​Sömürgeci aklın haritaları cetvelle çizerken o coğrafyalarda yaşayan insanların insanî bağlarını nasıl kopardığını, kadim dengeleri nasıl altüst ettiğini görmek her vicdan sahibi insanı yaralar. Ancak bugünün acılarını yalnızca dış müdahalelere bağlayıp sorumluluğu üzerimizden atamayız. Yerel mücadeleler, yöneticilerin hataları ve adaletsizlikler de bu coğrafyanın çektiği sancılara tuz biber ekmiştir. Sağlıklı bir vicdan muhasebesi, küresel odakların kirli oyunlarını ifşa ederken, bölge insanının kendi iç dinamiklerini de dürüstçe masaya yatırmalıdır.

 

​Tarihsel arka plana baktığımızda, Türk kimliğinin dar anlamda ırkçı bir kan bağına değil, çok dilli, çok dinli ve çok coğrafyalı halkların ortak vicdanına dayandığını görürüz. Türk kimliği; Balkanlar’dan Anadolu’ya, Kafkaslar’dan Orta Asya’ya, Ortadoğu’dan Afrika’ya uzanan devasa bir medeniyet ve kültür havzasının adıdır.
​Merhum bilge lider Aliya İzzetbegoviç’in o yürek sızlatan tespiti bu gerçeği ne güzel özetler: “Sırplar bize Türk derdi, Müslüman olduğumuz için. Bosna’da kim Müslüman ise Türk’tü.” Tarih boyunca Hristiyan Batı’nın Osmanlı tebaasının tamamına, hatta tüm Müslümanlara verdiği bir isim olan Türk kelimesi, dar bir etnik aidiyet değil, mazlumların sığındığı siyasal ve dinî bir üst kimlikti. Günümüzde dahi Avrupa’daki bir Faslı stand-upçının “Almanya’da Ramazan’da oruç tutan herkes Türktür” esprisini yapması, bu tarihsel ve sosyolojik şuurun küresel hafızada nasıl diri kaldığını gösteren tebessüm ettirici ama derin bir örnektir. 1924 Anayasası’nın ruhunda da tecelli ettiği üzere, “Türkiye’de din ve ırk ayırt edilmeksizin vatandaşlık bakımından herkese Türk denir” ilkesi, bu tarihî ve coğrafi hakikatin hukuki teminatıdır.

​İbn Haldun’un asabiyet kavramı, bizi biz yapan toplumsal bağların ne kadar kıymetli olduğunu hatırlatır. Bir milleti ayakta tutan şey sadece soy birliği değildir. Asıl olan ortak geçmiş, güven, adalet duygusu, ortak kader, ortak acılar ve geleceğe dair paylaşılan umutlardır. Bu nedenle asabiyet, farklılıkları yok etmek değil, farklı kesimlerin ortak bir adalet düzeni içinde omuz omuza yaşayabilmesidir. İbn Haldun’un asabiyet anlayışında gördüğümüz bu ortak bağ, bizim için yalnızca teorik bir kavram değildir. Bu topraklarda o bağ, ortak hafızamızda, birlikte yaşama irademizde ve birbirimize duyduğumuz güvende hayat bulur. Yerlilik ve millîlik de işte bu müşterek kaderin ve aidiyetin adıdır. Şimdi bu bağı, Türkiye’nin geleceği ve terörsüz bir ülke hedefi üzerinden konuşmalıyız. İşte bu samimi bağ, bugün Türkiye’nin etrafını saran ateş çemberine karşı en sarsılmaz kalkanımızdır.

 

​Türkiye’nin yapısı; farklı etnik kökenlerden gelen insanları aynı vatan sevgisinde buluşturmuştur. Arnavut, Kafkas, Çerkes, Gürcü ve Arap kardeşlerimiz bu zenginliğin bizzat kendisidir. Bu farklılıklar, gönül bağı ve ortak vatandaşlık hukuku içinde Türk kimliğini kucaklarken hiçbir yabancılık hissetmez. Türk kimliğinin kucaklayıcı bir çatı olması, bu toprağın her evladının eşit ve değerli hissetmesine bağlıdır.

​Demokratik ve çoğulcu bir Türkiye’nin ortak üst kimliği tanımlanırken, yurttaşların kendilerini “Gürcü kökenli Türk, Arap kökenli Türk, Çerkes kökenli Türk veya Kürt kökenli Türk” olarak ifade etmeleri samimi bir zenginlik olarak mümkün olmalı, asla bir dayatma hâline getirilmemelidir. Bu kucaklayıcı şuur, insanları birbirine kışkırtanları değil, bu muazzam medeniyet havzasında buluşanları güçlü kılacaktır.

​Aynı şekilde, bir halkın masum kimliği ile eli kanlı terör örgütlerinin bu kimliği istismar etmesi birbirinden kesin çizgilerle ayrılmalıdır. Kürt kimliği ve Kürt kardeşlerimizin meşru insani talepleri, hiçbir silahlı çetenin tekelinde olamaz. Ancak şu acı gerçeği de yüreğimiz sızlayarak haykırmak zorundayız: Ortak geçmiş ve kıble bağı kurduğumuz Kürt kardeşlerimiz üzerinden ayrılıkçı terör, yarım asırdır bu ülkenin canını, malını ve huzurunu emen küresel bir sömürge aparatı olarak kullanılmıştır. Etnik kimlik bilinci kendi başına bir suç değildir. Asıl acı olan, kimliklerin nefretin ve kardeş katlinin aracı hâline getirilmesidir.

 

​Bölgemizde kan döken dinsel ve etnik kılıflı terör yapıları bu coğrafyanın insanına gözyaşından başka bir şey vermemiş, yeraltı kaynaklarımızın yağmalanmasına taşeronluk etmiştir. Terör örgütlerinin alçaklığı bir halkın tamamına mal edilemez. Ancak sivilleri hedef alan, insanımızı haraca bağlayan her yapı bu vatanın amansız düşmanıdır.

​Toplumsal bütünlüğümüzü korurken safsatalara da kapılmamalıyız. İnanç veya toplumsal değerler üzerindeki farklı fikirler konuşulabilir. Ancak ayrılıkçı terörün Kürt kimliği adı altında terör ürettiği, aile yapımızı ve ahlakımızı hedef alan LGBT benzeri küresel ifsat projelerinin taşıyıcısı olduğu gerçeği gözden kaçırılamaz. Bu sert eleştiri doğrudan terör baronlarına yöneltilmeli, masum Kürt yurttaşlarımız bu kirli odaklardan ayrı tutulmalıdır.

​Bu nedenle “Terörsüz Türkiye” hedefi, sadece dağdaki son teröristin etkisiz hâle getirilmesi değil, terörün beslendiği zihniyetin ve ahlaki yozlaşma projelerinin kökünün kazınmasıdır. Hakiki bir huzur için her bir vatandaşımızın adalete inanması şarttır. Adalet ve emniyet duygusu zedelenirse, süslü sözler yaraları sarmaya yetmez.

 

​Sonuç olarak yerlilik ve millîlik; içine kapanmak değil, ortak hafızayı, kardeşlik hukukunu ve bağımsız yaşama iradesini perçinlemektir. İbn Haldun’un işaret ettiği asabiyet ruhu günümüzde adaletle ve eşit yurttaşlıkla tahkim edilmelidir. Ortak değerler, farklılıkları ezerek değil, onları adil ve haysiyetli bir yaşam düzeninde buluşturarak ebedi kılınır. Yerlilik ve millîlik şiarıyla, medeniyetimizin köklerine sımsıkı sarılarak ne küresel efendilere ne de onların satılmış uşaklarına boyun eğeceğiz!