İşte Hukukçu yazar AV. Ömer Faruk Uysal'ın kaleme aldığı o yazı; 

Gerçekten çok garip bir ülkeyiz. "Ölümsüz", "Tanrıtürk", "Atatürk Ekber" dediğimizin basbayağı bir matem günü var. Karalar bağlıyor, feleğe ileniyor, çığlık gibi tiz bir ses tüm hayatı durduruyor. Ancak öldüğünü de bir türlü kabul etmiyoruz. (Felekte karalar bağlasın gayrı...)

Bunu daha küçükken masum çocuk zihinlere boca ediyoruz.

__ Anne büyük şefimiz öldümü ölmedimi?

__ O nasıl söz, büyük kurtarıcımız ölümsüzdür!

__ Peki 10 kasım da neden karalar bağlayıpta yas tutuyoruz?

__ O öldüyse bile kalbimizde yaşıyor. (deve kuşuyuz...)

 

Bir çocuk kalbinde, muhayyilesinde, bunun açtığı yaraları hiç düşünüyor muyuz? Şizofrenik bir kişilik yarılması, realiteden tamamen kopmak veya çifte realite, bazen öyle bazen böyle tutarsızlığı. Bu çocukların gerçeğe, gerçekliğe, akıl ve bilime yönelmesi nasıl olacak? Geleceğimizin teminatı evlatlarımıza bunu neden yapıyoruz? 13-15 yaşlarında bu çelişkilere ne diyecekler? Bir de şimdi resim ve büstler önünde secde ritüelleri yayılıyor. Secde ediyoruz ama ölü, ölü ama Tanrı ve ölümsüz! Şu çelişki, tutarsızlık, paradoks asla tevil edilemez. 1930'ların dünyası, hele milli geliri 85 dolar olan çaresiz Türkiyesi, gençlere model olarak sunulamaz. Ne iktisadi ne hukuki ve hak ve hürriyetler olarak. Çok az gelişmiş bir diktatörlüktür çünkü.

Eğer olmasaydık olmazdı! O kendini ölümsüz saymadı ve kılmadı. Biz onu ölümsüzleştiriyoruz, Tanrıtürk yapıyoruz, "Atatürk Ekber" ezanı, kendi değil bizim icadımız. Zira; Beşerin böyle dalaletleri var, putunu kendi yapar kendi tapar! (T. Fikret) Zeki Müren dinleyicilerine bir halk dalkavukluğu olarak; "beni sizler varettiniz, yarattınız" diyerek hem onlara gaz verir, hem de kendini kral(içe) yapardı. Al gülüm ver gülüm mukabelesi. Mustafa Kemal hiçbir zaman böyle demedi. Zira pozitivist ve tabiatçıydı. "Tanrı (kutsal) diye birşey yok ama ben Tanrıyım" hiç öyle şey olur mu?

 

Öldü ama tam ölmedi. Ölmedi ama yaşıyor da sayılmaz. 10 Kasımları da kutlamak zorundayız. O günü hiçbir şey olmamış gibi de geçiştiremeyiz. Aşağı tükürsen sakal, yukarı tükürsen bıyık. Bir kararsızlık, bir ikirciklik, boşa koyup dolmama, doluya koyup almama.

İnsan sevdiğine ölümü bir türlü yakıştıramıyor, kabullenemiyor. Çok yaygın bir psikoloji. Bazen travma, bazısında çok ciddi travma, hatta yıkım olabiliyor. Fakat son tahlilde ölü defnedildikten sonra, birazda vakit geçince bir kabullenme, teslimiyet ve kadere rıza tedavisi başlar. İlk günkü yaralar iyileşmeye başlar. Öyle böyle alışılır.

 

Mustafa Kemal için durum biraz farklı. Psikolojiden çok sosyal psikolojinin sorunu. Onun gibi biri hiç ölür mü? Belki ölür ama bunu kabullenmek doğrumu? Ölümü kabullenip tedavi bir türlü başlayamıyor, yas süreci tamamlanamıyor. En kötüsü herkes birbirine onun aslında ölmediğini telkin ediyor. Sakın bunu kabul etmeyelim, onu da ölümlülerden bir ölümlü saymayalım. Pozisyonumuzu kaybetmeyelim. Zira o sadece sevilen bir yakın, bir yakının ölümü değil. Sebeb-i vücudu, varlık sebebi, dünya görüşü, herşeyi ona yüklediği politik angajmanı.

Kemalistlerin en önemli problemi, Ebedi Şef zamanı da dahil olmak üzere, bir asırdır bir türlü serbest seçimleri kazanamaması galiba. Seçim kazanamasalar dahi Atatürk zamanındaki gibi daimi bir iktidarı hakettiklerine inanıyorlar. Fakat seçimleri DP, AP, ANAP, AKPARTİ kazandıkça acayip demoralize oluyorlar. Bu sefer halkı aşağılıyorlar, tahkir ediyorlar. Son 1 5 yıldır bürokratik devlet iktidarı da ellerinden kaydığı için çok öfkeliler. Daima bir 2. Atatürk beklentisi içindeler. Kifayetsiz muhteris İmamoğlu'na bile 2. Atatürk dediler. Bu iş o derece düştü. Bir asırdır süren seçim kayıpları ve üstüste hüsranlar, Kemalist muhayyilede ölümsüz, hayali bir kahramana sığınma ihtiyacı doğuruyor. Acı gerçeklikten, tatlı, hayali, nostaljik bir gerçekliğe sığınıyor, teselli arıyorlar. Ölümlü bir kahramanda aradıklarını bulamazlar.

En ağırı, bazıları için Kemalizm seküler bir din. Yani bir dindar dininde ne arıyor ve bağlanıyorsa benzer duyguları taşıyor. Bu açıkça ve defalarca ifade edildi. Tanrıtürk, yarıtanrı, peygamber, en azından kutsal, kült, mith, mistik, efsane. Rasyonel, realist, somut bir gerçeklik değil. Lafı üzerine laf söylenemez çünkü yanılmaz. İnsanlardan bir insan, liderlerden bir lider, politikacılardan bir politikacı kabul edilemez.

Halbuki bir insan ve siyasetçi olarak pek çok konuda yanılmış, bunu kabullenmiş ve vazgeçmiştir. Mesela bütün diller Türkçeden doğmuştur iddialı Güneş Dil Teorisi'nden sonra vazgeçmiştir. Tarihi Türkler başlattı iddialı, Türk Tarih Tezinden'de. Aşırı sadeleştirmeci (uydurukçu) dil anlayışı'da terkedilmiştir. İnsanların kafalarına çiviyle şapka çakılırken, Rize Hamidiye zırhlısıyla topa tutulurken bugün CHP ve ADD yönticileri dahi şapka takmıyor. Artık laiklik ve irtica lafları da unutuldu. Başörtüsü yasağını kimse savunamıyor. Pişman oldular, daha doğrusu millet pişman etti. Özgür, Ekrem ve büyük bir CHP'li çoğunluk Atatürk’ün partisi CHP'yi hepten terketti. Sırf birbirleriyle uğraşıyorlar. Demek ki neymiş? Değil Mustafa Kemal, Kemalizm ve partisi CHP dahi ölümlüymüş. En azından hasmımızmış!

 

Ebedi Şef pavyon, rüşvet, cep telefonlu butlan kurultayını görse, M. Böcek, Ö. Yalım, E. İmamoğlu, M. Sarıgül, Menderes boğası Rıfkı ve rüşvetçi-sexo yüzlerce belediye başkanını görse ölmeyecekse de ölürdü zaten. Belediye başkanlarını seçen Özgürü de mahvederdi. Ebedi genel başkanı olduğu CHP'yi bile öldürün, üstelik aleyhine geçin ve gömün, sonra'da atamız ölümsüzdür deyin. Atanızı siz öldürdünüz be!