Kureyşliler kendi aralarında konuşup:

“Muhammed’in arkadaşlarından her biri için birimize vazîfe verelim, onunla konuşsun ve dininden vazgeçirmeye çalışsın.” dediler.

Ebû Bekir (r.a) için Talha’yı vazîfelendirdiler. Talha, Hz. Ebû Bekir’e geldi, onunla konuştu. Ebû Bekir (r.a) kendisine:

“–Beni neye çağırıyorsun?” diye sordu.

Talha:

“–Lât ve Uzzâ’ya ibâdete çağırıyorum.” dedi.

Ebû Bekir (r.a):

“–Lât nedir?” diye sordu.

Talha:

“–Rabbimizdir” diye cevapladı.

Ebû Bekir:

“–Peki, Uzzâ (ve diğer putlar) nedir?” diye sordu.

Talha:

“–Allah’ın kızlarıdır.” cevâbını verdi.

Hz. Ebû Bekir (r.a) bu sefer:

“–Peki, anneleri kim?” diye sorunca Talha durakladı ve cevap veremedi. Yanındakilere:

“–Yahu şu adama cevap versenize!” dediyse de onlar da susup bir şey söyleyemediler.

Bunun üzerine Talha (r.a):

“–Kalk ey Ebû Bekir; ben şehâdet ederim ki yegâne ilâh Allah Teâlâ’dır ve Muhammed O Allah’ın Rasûlü’dür.” dedi. (Süyûtî, Lübâbu’n-Nukûl, II, 106-107, ez-Zuhruf, 37)

Hz. Ali (r.a), Ebû Bekir (r.a)’ı gıyâbında medhederek şöyle buyurmuştur:

“Sen, şiddetli kasırgaların bile yerinden hareket ettiremediği, kuvvetli sarsıntıların bile yok edemediği yüce bir dağ gibiydin!” (Ebû Nuaym, Mârifetü’s-sahâbe, Riyâd, 1419, I, 264)