Bugün Edirnekapı Şehitliği'ndeydim.
Hasan KARAKAYA abimle buluştuk!

'Buluştuk' dediysem sözün gelişi.
Biz hiç ayrılmadık ki!
Gönülden bağlı olanlar için ayrılık yok ki.
Ahirete göç etseler bile...

Zaten biz seni toprağa değil, yüreklerimizin en derin yerine gömdük be abi!
Yaşayan ölüleri de iyi biliriz biz!

'Geldim' dedim... Hasan abi, can abim ben geldim...
Senden başkasına 'abi' diyemezdim ki?!?..
Sana elim boş gelmedim abim benim: Allah'ın Selâm, Rahmet ve Bereketi, Kur'an, hayır dua ile beraber, bir de öksüz kalan AKİT'imizi de getirdim can abim...

Biliyor musun Hasan abi?...

Kalemini gözüne soktuğun kahpeler, soysuzlar, hırsızlar, hortumcular, İslâm düşmanları çok sevindiler kaleminin susmasına..
Ebu Cehiller, Ebu Lehep'ler kıtalar dolaşıyor Hasan abi...
Tiynetleri böyle; Kainatın sultanı Peygamber Efendimize bile zulmetmediler mi?..

Bayrak bizde abi. Düşürmeyeceğiz inşallah.
Yürek buruk, gözler yaşlı... Kelimeler az geliyor hatırana...
Rabbimiz Teâla yâr ve yardımcın; melekler, salih amellerin, dualarımız, niyazlarımız kabrinde yoldaşın olsun kıyamete dek.
Yüce Rabbimiz kabrini Cennet bahçesi, Cennette de Efendimize (s.a.s.) komşu eylesin. (AMİN)

Yüksel Tokur - 26.10.2016 / Yeniakit.com.tr